Adolf Joszt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adolf Joszt
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1889
Lwów
Data i miejsce śmierci 16 marca 1957
Gliwice
profesor nauk chemicznych
Specjalność: biotechnologia
Habilitacja 1920
Profesura 1927
Uczelnia Politechnika Lwowska
Politechnika Śląska
Rektor
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy I klasy

Adolf Joszt (ur. 17 czerwca 1889 we Lwowie, zm. 16 marca 1957 w Gliwicach) – polski profesor technologii chemicznej, prekursor biotechnologii i ochrony środowiska.

Prezydent RP Ignacy Mościcki wręcza rektorowi Politechniki Lwowskiej prof. Adolfowi Josztowi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (Zamek Królewski w Warszawie 15 lutego 1937)

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1907 ukończył z odznaczeniem C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[1]. W 1911 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej. W 1918 roku walczył w obronie Dublan (obsługiwał karabin maszynowy), a następnie w obronie Lwowa, był wojskowym pirotechnikiem w Krakowie i Lwowie. W listopadzie 1919 został urlopowany, a następnie zwolniony z wojska. W 1919 uzyskał doktort, a w 1920 habilitował z pracy o amylokoagulazie. Pełnił funkcję kierownika Stacji fermentacyjnej w Akademii Rolniczej w Dublanach. W latach 1924-1925 był dziekanem Wydziału Lasowego Politechniki Lwowskiej. W 1927 został profesorem nadzwyczajnym technologii chemicznej przemysłu rolniczego i mikrobiologii technicznej Politechniki Lwowskiej. Od 1930 do 1931 był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej. W maju 1936 został rektorem Politechniki Lwowskiej wybrany na okres trzech lat[2]. Pełnił tę funkcję przez dwa lata, po czym 5 maja 1938 z uwagi na stan zdrowia[3]. W 1939 został profesorem zwyczajnym Politechniki Lwowskiej, kierownikiem Katedry Technologii Przemysłu Rolniczego i Mikrobiologii Technicznej Politechniki Lwowskiej, zajmował się m.in. zagadnieniami technologii fermentacji, biotechnologii, genetyki mikroorganizmów, szczególnie drożdży. Był prekursorem biotechnologii. Podczas sowieckiej okupacji Lwowa (1939-1941) był wykładowcą na Politechnice Lwowskiej (prowadził Zakład Technologii Fermentacji i Biotechnologii), w czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1941-1944) wykładał na kursach zawodowych (Technische Fachkurse) prowadzonych na Politechnice Lwowskiej. Po II wojnie światowej został zmuszony do wyjazdu ze Lwowa. Osiadł początkowo w Krakowie, gdzie organizował Politechnikę, następnie w Gliwicach. Był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej i kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej Przemysłu Rolnego. Stworzył Wydział Inżynierii Sanitarnej. Kierował Katedrą Technologii Wody i Ścieków.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[4]. W 1937 roku, za zasługi na polu pracy naukowej, został odznaczony w 1936 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 1938 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5][6], Złotym Krzyżem Zasługi (1951)[7]. W 1957 pośmiertnie Orderem Sztandaru Pracy I klasy.[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]