Adolf Joszt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adolf Joszt
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1889
Lwów
Data i miejsce śmierci 16 marca 1957
Gliwice
profesor nauk chemicznych
Specjalność: biotechnologia
Habilitacja 1920
Profesura 1927
Uczelnia Politechnika Lwowska
Politechnika Śląska
Rektor
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy I klasy

Adolf Joszt (ur. 17 czerwca 1889 we Lwowie, zm. 16 marca 1957 w Gliwicach) – polski profesor technologii chemicznej, prekursor biotechnologii i ochrony środowiska.

Prezydent RP Ignacy Mościcki wręcza rektorowi Politechniki Lwowskiej prof. Adolfowi Josztowi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (Zamek Królewski w Warszawie 15 lutego 1937)

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1907 ukończył z odznaczeniem C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[1]. W 1911 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej. W 1918 roku walczył w obronie Dublan (obsługiwał karabin maszynowy), a następnie w obronie Lwowa, był wojskowym pirotechnikiem w Krakowie i Lwowie. W listopadzie 1919 został urlopowany, a następnie zwolniony z wojska. W 1919 uzyskał doktorat, a w 1920 habilitował z pracy o amylokoagulazie. Pełnił funkcję kierownika Stacji fermentacyjnej w Akademii Rolniczej w Dublanach. W latach 1924–1925 był dziekanem Wydziału Lasowego Politechniki Lwowskiej. W 1927 został profesorem nadzwyczajnym technologii chemicznej przemysłu rolniczego i mikrobiologii technicznej Politechniki Lwowskiej. Od 1930 do 1931 był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej. W maju 1936 został rektorem Politechniki Lwowskiej wybrany na okres trzech lat[2]. Pełnił tę funkcję przez dwa lata, po czym 5 maja 1938 z uwagi na stan zdrowia[3]. W 1939 został profesorem zwyczajnym Politechniki Lwowskiej, kierownikiem Katedry Technologii Przemysłu Rolniczego i Mikrobiologii Technicznej Politechniki Lwowskiej, zajmował się m.in. zagadnieniami technologii fermentacji, biotechnologii, genetyki mikroorganizmów, szczególnie drożdży. Był prekursorem biotechnologii. Podczas sowieckiej okupacji Lwowa (1939–1941) był wykładowcą na Politechnice Lwowskiej (prowadził Zakład Technologii Fermentacji i Biotechnologii), w czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1941–1944) wykładał na kursach zawodowych (Technische Fachkurse) prowadzonych na Politechnice Lwowskiej. Po II wojnie światowej został zmuszony do wyjazdu ze Lwowa. Osiadł początkowo w Krakowie, gdzie organizował Politechnikę, następnie w Gliwicach. Był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej i kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej Przemysłu Rolnego. Stworzył Wydział Inżynierii Sanitarnej. Kierował Katedrą Technologii Wody i Ścieków.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[4]. W 1937 roku, za zasługi na polu pracy naukowej, został odznaczony w 1936 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 1938 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5][6], Złotym Krzyżem Zasługi (1951)[7]. W 1957 pośmiertnie Orderem Sztandaru Pracy I klasy[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kucharski, Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiuturienci, [w:] Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie, Władysław Kucharski (red.), Lwów 1928, s. 103.
  2. Kronika Miejska. Nowy rektor Politechniki, „Gazeta Lwowska”, nr 109, 13 maja 1936, s. 3.
  3. Rezygnacja rektoa A. Joszta, „Gazeta Lwowska”, nr 104, 10 maja 1938, s. 2.
  4. Czasopismo Techniczne. R. 54, 10 sierpnia 1936, Nr 15 s. 266.
  5. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  6. Odznaczenia w dniu Święta Niepodległości, „Gazeta Lwowska”, nr 258, 13 listopada 1937, s. 3.
  7. M.P. z 1951 r. nr 74, poz. 1007.
  8. Informacje biograficzne.