Adolf Joszt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adolf Joszt (ur. 17 czerwca 1889 we Lwowie, zm. 16 marca 1957 w Gliwicach) – polski profesor technologii chemicznej, prekursor biotechnologii i ochrony środowiska.

W 1911 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, dwa lata później obronił pracę doktorską. W 1920 uzyskał tytuł doktora habilitowanego, pełnił funkcję kierownika Stacji fermentacyjnej w Akademii Rolniczej w Dublanach. W latach 1924-1925 był dziekanem Wydziału Lasowego Politechniki Lwowskiej. W 1927 został profesorem nadzwyczajnym technologii chemicznej przemysłu rolniczego i mikrobiologii technicznej Politechniki Lwowskiej. Od 1930 do 1931 był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej. W maju 1936 został rektorem Politechniki Lwowskiej wybrany na okres trzech lat[1]. Pełnił tę funkcję przez dwa lata, po czym 5 maja 1938 z uwagi na stan zdrowia[2]. W 1939 został profesorem zwyczajnym Politechniki Lwowskiej, kierownikiem Katedry Technologii Przemysłu Rolniczego i Mikrobiologii Technicznej Politechniki Lwowskiej, zajmował się m.in. zagadnieniami technologii fermentacji, biotechnologii, genetyki mikroorganizmów, szczególnie drożdży. Był prekursorem biotechnologii. Podczas sowieckiej okupacji Lwowa (1939-1941) był wykładowcą na Politechnice Lwowskiej (prowadził Zakład Technologii Fermentacji i Biotechnologii), w czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1941-1944) wykładał na kursach zawodowych (Technische Fachkurse) prowadzonych na Politechnice Lwowskiej. Po II wojnie światowej został zmuszony do wyjazdu ze Lwowa. Osiadł początkowo w Krakowie, gdzie organizował Politechnikę, następnie w Gliwicach. Był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej i kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej Przemysłu Rolnego. Stworzył Wydział Inżynierii Sanitarnej. Kierował Katedrą Technologii Wody i Ścieków.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[3]. W 1937 roku, za zasługi na polu pracy naukowej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4][5], Złotym Krzyżem Zasługi (1951)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]