Aerofotografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdjęcie lotnicze Bydgoszczy
Zdjęcie lotnicze demontowanych okrętów podwodnych z napędem jądrowym
11-09-fotofluege-cux-allg-25a.jpg

Aerofotografia (fotografia lotnicza, zdjęcia lotnicze) – dziedzina wykorzystywania fotografii, polegająca na wykonywaniu zdjęć z "lotu ptaka": balonów, samolotów, helikopterów, satelitów, spadochronów, latawców (fotografia latawcowa) oraz modeli zdalnie sterowanych.

Fotografia lotnicza polega na robieniu zdjęć powierzchni ziemi z dużych wysokości[1]. Aparat może być trzymany w ręku lub zamontowany na odpowiedniej podstawie, a obsługiwany jest manualnie lub zdalnie przez fotografa. Aerofotografia nie powinna być mylona z fotografią Air-to-Air – kiedy to zdjęcia robione są na dużych wysokościach, ale obiektom lotniczym, a nie naziemnym, jak to ma miejsce w tradycyjnej fotografii lotniczej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fotografię lotniczą zapoczątkował francuski fotograf i baloniarz Gaspard-Félix Tournachon, znany jako „Nadar”, w 1858 w Paryżu. Do dnia dzisiejszego nie zachowało się żadne ze zrobionych przez niego zdjęć.

Najstarszym zdjęciem, które możemy podziwiać jest "Boston, as the Eagle and the Wild Goose See It" z 13 września 1860 roku. Jego autorami są James Wallace Black i Samuel Archer King, a wykonano je z wysokości 630 metrów z lecącego balonu.

Pierwszy półautomatyczny aparat wykorzystywany do zdjęć lotniczych został zaprojektowany przez rosyjskiego inżyniera wojskowego – Płk. Potte. Po raz pierwszy został on zaprezentowany 24 kwietnia 1909 roku. Aparat autorstwa Płk. Potte był wykorzystywany podczas I wojny światowej.

Typy fotografii lotniczej[edytuj | edytuj kod]

- fotografie ukośne – zdjęcia robione pod kątem na małych wysokościach

- fotografie pionowe – zdjęcia robione prosto w dół; używane przy fotogrametrii i interpretacji obrazu

- zdjęcia kombinowane – połączenie różnych rodzajów zdjęć lotniczych w zależności od możliwości i ostatecznego przeznaczenia

Film lotniczy[edytuj | edytuj kod]

Postęp w dziedzinie wideofilmowania przyczynił się do rosnącej popularności zastosowań tego materiału w perspektywie lotniczej. Podobnie jak w przypadku zdjęć, film lotniczy ma bardzo szerokie zastosowanie zarówno w odniesieniu do projektów komercyjnych, jak i niekomercyjnych. Przy filmie lotniczym często wykorzystuje się specjalistyczne programy do mapowania wideo, a także popularny system pozycjonowania GPS, co ułatwia późniejszą synchronizację i dostosowanie materiału do własnych potrzeb. Film lotniczy wykorzystywany jest do nagrywania na wielu różnych platformach. Mogą to być samoloty, helikoptery, paralotnie, balony, latawce czy drony – niewielkie bezzałogowe modele latające[2].

Zastosowanie komercyjne[edytuj | edytuj kod]

Fotografia oraz film lotniczy znalazły szerokie zastosowanie w projektach komercyjnych. Tego typu materiały stosuje się głównie w badaniach naukowych oraz reklamie. Możliwość używania różnych podzespołów optoelektronicznych – od zwyczajnych aparatów i kamer po specjalnie zaprojektowane głowice, poszerza zastosowanie na kolejne pola eksploatacji: ochrona, transport, poszukiwania złóż ropy, gazu czy wsparcie misji poszukiwawczych. Lotnicze materiały multimedialne doskonale sprawdziły się w szeroko pojętym marketingu. Pozwalają one na tworzenie bardzo ciekawych zdjęć i filmów, które można wykorzystać w promocji np. nieruchomości. Zdjęcia lotnicze stały się istotnym narzędziem przekazywania informacji. Są uzupełnieniem artykułów i komunikatów dziennikarskich na całym świecie[3].

Fotografia lotnicza w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Polski fotograf i wynalazca Konrad Brandel z aparatem w gondoli balonu - zdjęcie z 1865 roku.
 Osobny artykuł: Archeologia lotnicza.

Pierwsze fotografie z powietrza wykonywano w Polsce już w XIX wieku wykorzystując do tego celu balony na ogrzane powietrze. Autorem najstarszych znanych, polskich zdjęć lotniczych był polski fotograf oraz wynalazca Konrad Brandel. Wykonał on pierwsze zdjęcia z powietrza już w 1865 roku z gondoli balonu lecącego nad Warszawą[4].

W okresie międzywojennym balony wykorzystywano do wykonywania dokumentacji fotograficznej stanowisk archeologicznych. Pionierem takiego zastosowania balonów w Polsce był polski archeolog Wojciech Kóčka, który wraz ze Zdzisławem Rajewskim zaprojektował balon na uwięzi do wykonywania zdjęć terenu wykopalisk z lotu ptaka, stając się w ten sposób jednym z pionierów archeologii lotniczej w Polsce. Po raz pierwszy metodę tą zastosowano w latach 1934–1938 podczas dokumentacji stanowiska archeologicznego w Biskupinie, a także 1937–1938 w Gnieźnie oraz podczas inwentaryzacji grodzisk wczesnośredniowiecznych na terenie Wielkopolski[5][6].

Fotografia lotnicza gromadzi w Polsce coraz szersze grono zwolenników, którzy korzystając z różnych rozwiązań wykonują unikatowe zdjęcia z lotu ptaka. Wykonany materiał stanowi dokumentację wielu punktów na mapie Polski – miast, parków narodowych, zabytków czy imprez kulturowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fotografia lotnicza w teorii, Szeroki Kadr - fotografia lotnicza w teorii
  2. Polskie Forum FPV, http://rc-fpv.pl
  3. Zamach na World Trade Center z kabiny policyjnego samolotu, http://wyborcza.pl/duzy_kadr/1,97904,7547997,Atak_na_WTC_widziany_z_powietrza.html
  4. Danuta Jackiewicz, Konrad Brandel (1838-1920), Warszawa 2015, s. 10-11.
  5. Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 341-342. ISBN 83-01-02722-3.
  6. Z. Kobyliński, Archeologia lotnicza w Polsce. Osiem dekad wzlotów i upadków. Warszawa 2005

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Aerofotografia – zdjęcia w serwisie Flickr (ang. • chiń. • niem. • hiszp. • fr. • kor. • wł. • port.)