Agrafka

Ten artykuł od 2023-02 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Agrafka (fr. agrafe: „spinka, klamra, zapinka, przypinacz”) – rodzaj zapinki wykonanej ze sprężystego drutu, której jeden koniec zahacza się za specjalnie wyprofilowane zagięcie, znajdujące się na drugim końcu. Obecnie (w celu uproszczenia produkcji i minimalizacji wyrobu) zagięcie to zastępowane jest odpowiednio ukształtowaną wytłoczką z cienkiej blaszki. Służy do szybkiego łączenia dwóch elementów tkaniny lub, w przypadku agrafki wędkarskiej, sztucznej przynęty z żyłką.

Historia agrafek

Agrafki stosowano już za czasów cesarza bizantyjskiego Bazylego II. W przeszłości zwykle miały charakter ozdobny. Archeolodzy nazywają klasyczne starożytne agrafki fibulami^[1]. W Polsce dawniej zwane były zapinkami. Stanowiły element polskiego stroju służący do przypinania piór do czapki^[2].

Nowoczesną wersję agrafki wymyślił w 1849 r. Walter Hunt^[3].

Agrafki obecnie

Agrafki są często wykorzystywane jako ozdoby w strojach punków. Niekiedy wysterylizowane agrafki wykorzystuje się jako kolczyki i piercingi. Oprócz tego wykorzystuje się je w celach do których zostały stworzone - przy łączeniu różnych przedmiotów (jak np. materiału w krawiectwie, lub sztucznej przynęty z żyłką – w wędkarstwie). Często są także używane do spinania końców bandaży, chust trójkątnych, wykonywania temblaków i naprawy rozdartych ubrań. W survivalu mają także zastosowanie jako haczyki do łowienia ryb.

Przypisy

↑ Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 112, ISBN 978-83-01-12365-9.
↑ Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 4, ISBN 978-83-01-12365-9.
↑ Maciej Baczak, Sławomir Łotysz, Dariusz Machla: 1000 wynalazków, czyli historia ludzkiej pomysłowości. Bielsko Biała: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 158, ISBN 978-83-8172-554-5.

[stsz1-1] Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 112, ISBN 978-83-01-12365-9.

[stsz2-2] Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 4, ISBN 978-83-01-12365-9.

[wynalazki-3] Maciej Baczak, Sławomir Łotysz, Dariusz Machla: 1000 wynalazków, czyli historia ludzkiej pomysłowości. Bielsko Biała: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 158, ISBN 978-83-8172-554-5.

[1]

[2]

[3]