Akaśa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Akaśa (dewanagari आकाश, trl. Ākāśa, ang. Akasha) – słowo pochodzące z sanskrytu oznaczające eter rozpatrywany w dwóch znaczeniach: w sensie mitologicznym i jako jeden z żywiołów.

Hinduizm[edytuj | edytuj kod]

W hinduizmie akaśa znaczy podstawę i esencję budowy wszystkich rzeczy w świecie materialnym; najmniejszy materialny element stworzony z materii świata astralnego. Jest jednym z podstawowych żywiołów w koncepcji pięciu żywiołów indyjskich panćamahabhuta. Jego główną cechą jest śabda (w piśmie dewanagari – „dźwięk”).

W języku hindi akaśa oznacza niebo (w sensie fizycznym, czyli nieboskłon).

Buddyzm[edytuj | edytuj kod]

Akaśa oznacza także pustkę[potrzebny przypis] (nazywaną w buddyzmie śiunjata).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]