Aleksander Borawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Regina Poloniae Dominat i Vexilium Poloniae Pontificum Defendit
Grób artysty Aleksandra Borawskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Aleksander Sergiusz Borawski herbu Bojcza[1] (ur. 24 lutego 1861 w Warszawie, zm. 10 października 1942 w Częstochowie) – polski malarz i konserwator zabytków. Uczeń Wojciecha Gersona, Aleksandra Kamińskiego i Cypriana Godebskiego.

Życiorys[edytuj]

W Paryżu uczył się konserwacji zabytków sztuki. Początkowo zajmował się głównie konserwacją zabytków w Warszawie, Nieborowie, a od roku 1892 w Petersburgu. Od początku XX w. coraz więcej uwagi poświęcał malarstwu, tworząc głównie portrety oraz obrazy sakralne. W Petersburgu mieszkał do 1918 r., po czym w związku z wybuchem rewolucji październikowej przeniósł się do Warszawy. W 1920 r. był kustoszem kolekcji wawelskiej. W następnych latach zajmował się głównie konserwacją zabytków w całej Polsce, a od 1934 do 1939 mieszkał w klasztorze jasnogórskim sporządzając portrety. W czasie wojny żył w przytułku. Pochowany na częstochowskim cmentarzu pw. św. Rocha. Jest autorem kilku artykułów poświęconych polskiej sztuce i polskim artystom czynnym w Rosji.

Główne realizacje artystyczne[edytuj]

  • odnowa figur w Ogrodzie Saskim (ok. 1888 r.)
  • konserwacja plafonów w petersburskim Pałacu Michajłowskim (ok. 1898 r.)
  • namalował sakralne malowidła ścienne petersburskiej Akademii Duchownej (1904 r.)
  • wykonał malowidła w kopule Kaplicy Maciejowskiego na Wawelu (1907)[2]
  • stworzył cykl portretów katolickich biskupów Mohylewa dla galerii metropolitalnej w Petersburgu (przed 1918 r.)
  • cykl portretów znanych Polaków działających w Rosji od XVIII w. (przed 1918 r.)
  • cykl portretów przełożonych zakonu paulinów dla klasztoru jasnogórskiego (1934-1939)

Publikacje[edytuj]

  • Aleksander Borawski, 1921: Katedra Krakowska. Przewodnik po Ziemiach Małopolski nr 2. Polskie Towarzystwo Krajoznawcze. Oddział Krakowski; Cieszyn: "Dziedzictwo"[3].
  • Aleksander Borawski, 1921: O ludwisarstwie i dzwonach w Polsce. M. Muzeum Przemysłowe im A. Baranieckiego, Kraków[3].
  • Aleksander Borawski, 1927: Sarkofag z prochami ojców-bohaterów i matek-męczenniczek, przeznaczony dla wotywnego Kościoła Opatrzności mającego być wzniesionym w Warszawie / sprojektował Aleksander Borawski. Warszawa[3].
  • Aleksander Borawski, 1929: 4 dzwony dla kościoła Opatrzności w Warszawie odlane w Stoczni Gdańskiej ozdobione przez Aleksandra Borawskiego. Gdańsk, Druk. Gdańska[3].
  • Aleksander Borawski, 1933: Królowa Jadwiga na Wawelu : szkic historyczny. Wydawnictwo Księży Pallotynów, Warszawa[3].

Przypisy

  1. Aleksander Sergiusz Borawski h. Bojcza Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-24]
  2. Rożek M., 1987:Krakowska katedra na Wawelu. Wyd. Kurii Metropolitalnej, Kraków.
  3. a b c d e Katalog Biblioteki Narodowej

Bibliografia[edytuj]

  • Kijas A., 2000: Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku. Inst. Wydawniczy PAX, Wydawnictwo Poznańskie. ISBN 83-211-1340-0