Aleksander Jakub Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Jakub Lubomirski
Ilustracja
Portret z około 1760
Herb
Szreniawa bez krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data urodzenia 11 maja 1695
Data i miejsce śmierci 16 listopada 1772
Drezno
Ojciec Hieronim Augustyn Lubomirski
Matka Konstancja Bokum
Odznaczenia
Order Orła Białego Order Wojskowy św. Henryka (Saksonia)

Aleksander Jakub Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 11 maja 1695 – zm. 16 listopada 1772 w Dreźnie) – miecznik wielki koronny w latach 1728-1748, kuchmistrz wielki koronny od 1721, generał artylerii koronnej, generał armii saskiej, starosta pyzdrski, ratneński, bohusławski, gniewski i solecki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem hetmana wielkiego koronnnego Hieronima i Konstancji Bokum.

Uczył się w szkole pijarów w Rzeszowie. W 1704 po zajęciu miasta przez wojska saskie wzięty został jako zakładnik i odesłany do przebywającej w Saksonii kochanki Augusta II Mocnego Urszuli Katarzyny Bokum. Uwolniony dopiero po przejściu Hieronima Augustyna Lubomirskiego na stronę Wettynów. Ok. 1710 wyjechał na studia do Niemiec. W 1714 towarzyszył królewiczowi Fryderykowi Augustowi II do Francji.

W 1729 mianowany dowódcą Regimentu Wielkich Muszkieterów. W 1745 mianowany generałem kawalerii saskiej. W 1746 został generałem artylerii koronnej, której to rangi zrzekł się 7 czerwca 1752 na korzyść Henryka Brühla. Wziął udział w wojnie siedmioletniej, skapitulował z całą armią saską w Pirnie w 1756.

W 1726 roku został odznaczony Orderem Orła Białego, a w 1736 saskim Orderem św. Henryka[1].

Pochowany na Starym Cmentarzu Katolickim w Dreźnie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marta Męclewska (oprac.): Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008. Zamek Królewski w Warszawie, 2008, s. 152.
  2. Eustachy Marylski, Pomniki i mogiły Polaków na cmentarzach zagranicznych, Warszawa 1860, s. 34..