ana-suromai

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ana-suromai (gr. ανασυρομαι, pol. podnieść ubranie) – zaobserwowany w V wieku p.n.e. (dokładnie w 445 roku p.n.e.) przez Herodota, a później przez Diodora Sycylijskiego w I wieku p.n.e. (dokładnie w 60 roku p.n.e.) staroegipski rytuał dobrowolnego obnażania przez kobiety swoich genitaliów.

Ana-suromai nieodłącznie towarzyszył staroegipskiemu, dorocznemu festiwalowi Bubastis na cześć kociej bogini przyjemności, muzyki, tańca i radości Bastet[1] oraz innym tamtejszym świętom nawiązującym do urodzaju.

Udając się do miasta Bubastis czynią to w ten sposób: Mężczyźni i kobiety jadą razem, i to wielkie mnóstwo obojej płci znajduje się na każdej łodzi. Niektóre z kobiet mają kołatki i nimi brzękają, niektórzy mężczyźni podczas całej jazdy dmą we flety; reszta zaś kobiet i mężczyzn śpiewa i klaska w dłonie. Ilekroć w podróży zbliżają się do innego jakiegoś miasta, przybijają łodzią do lądu i tak czynią: ... niektóre ... głośno krzyczą i wyszydzają mieszkające w tym mieście kobiety, jeszcze inne tańczą, inne wreszcie powstają i unoszą swe suknie do góry. To czynią przy każdym mieście położonym nad rzeką. A skoro przybędą do Bubastis, obchodzą święto i składają wielkie ofiary; przy tej zaś uroczystości zużywa się więcej wina gronowego niż przez całą resztę roku. Schodzi się wtedy razem mężczyzn i kobiet, nie wliczając dzieci, nawet około siedmiuset tysięcy ... .

— Herodot[2]

Rytuał ana-suromai według relacji Diodora Sycylijskiego z 60 roku p.n.e. miał miejsce w memfickiej świątyni Serapeum. W świątyni tej opiekowano się bykiem o imieniu Apis. Apisa według tradycji uważano za inkarnację boga Ptaha[3]. W przypadku padnięcia byka, zastępowano go następnym. Sytuacja ta była okazją do rytualnego ana-suromai:

Przez czterdzieści dni po umieszczeniu nowego byka, kobiety mogą wchodzić do świątyni, aby zobaczyć go na własne oczy. Przychodzą, stają przed nim i zadzierają szaty.

— Diodor Sycylijski[4]

Przypuszcza się, iż rytuał zaobserwowany przez Diodora Sycylijskiego w Memfis miał umacniać płodność Apisa. Ogólnie uważa się zwyczaj ana-suromai za przejaw powszechnej w starożytnym Egipcie troski o płodność ludzi oraz ziemi[4].

Przypisy

  1. Blackledge 2003 ↓, s. 22.
  2. Herodot 1954 ↓, s. 145-146.
  3. Blackledge 2003 ↓, s. 23-24.
  4. a b Blackledge 2003 ↓, s. 24.

Bibliografia[edytuj]

  • Catherine Blackledge: Wagina. Kobieca seksualność w historii kultury. Londyn: Prószyński i S-ka, 2003, seria: Płeć i kultura. ISBN 83-7469-065-8.
  • Herodot, tłum. Seweryn Hammer: Dzieje. Warszawa: Czytelnik, 1954.