Anafora (środek stylistyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Anafora (także epanafora, gr. anaphorá "podniesienie") – celowe powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na początku kolejnych segmentów wypowiedzi. Stosowana jest w poezji i oratorstwie.

Na przykład

Szybko, zbudź się, szybko, wstawaj.
Szybko, szybko, stygnie kawa!
Szybko, zęby myj i ręce! (...)
(Danuta Wawiłow"Szybko")

lub

To ja, Kasandra.
A to jest moje miasto pod popiołem,
A to jest moja laska i wstążki prorockie,
A to jest moja głowa pełna wątpliwości.
(Wisława Szymborska"Monolog dla Kasandry")

Ten środek stylistyczny szczególnie popularny był w poezji barokowej. Dobrym przykładem jest wiersz Do Anny Daniela Naborowskiego:

  • Z czasem wszytko przemija, z czasem bieżą lata,
  • Z czasem państw koniec idzie, z czasem tego świata.
  • Za czasem stawa dowcip i rozum niszczeje,
  • Z czasem gładkość, uroda, udatność wiotszeje.
  • Z czasem kwitnące łąki krasy ostradają,
  • Z czasem drewa zielone z liścia opadają.
  • Z czasem burdy ustają, z czasem krwawe boje,
  • Z czasem żal i serdeczne z czasem niepokoje.
  • Z czasem noc dniowi, dzień zaś nocy ustępuje,
  • Czasowi zgoła wszytko na świecie hołduje.
  • Szczyra miłość ku tobie, Anno, me kochanie,
  • Wszytkim czasom na despekt nigdy nie ustanie.

Długie akapity zorganizowane anaforą występują w poemacie Edison czeskiego poety Vítězslava Nezvala[1]

Przypisy

  1. Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 32-33.

Bibliografia[edytuj]

  1. Stanisław Sierotwiński: Słownik terminów literackich. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1970.