Anafora (środek stylistyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Anafora (także epanafora, gr. anaphorá "podniesienie") – lit. celowe powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na początku kolejnych segmentów wypowiedzi. Stosowana jest w poezji i oratorstwie.

Na przykład

Szybko, zbudź się, szybko, wstawaj.
Szybko, szybko, stygnie kawa!
Szybko, zęby myj i ręce! (...)
(Danuta Wawiłow"Szybko")

lub

To ja, Kasandra.
A to jest moje miasto pod popiołem,
A to jest moja laska i wstążki prorockie,
A to jest moja głowa pełna wątpliwości.
(Wisława Szymborska"Monolog dla Kasandry")

Ten środek stylistyczny szczególnie popularny był w poezji barokowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Sierotwiński: Słownik terminów literackich. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1970.