André Weckmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
André Weckmann

André Weckmann (ur. 30 listopada 1924 w Steinbourgu koło Saverne, Alzacja, zm. 29 lipca 2012[1]) – poeta, prozaik, eseista piszący po francusku, niemiecku i alzacku.

W czasie II wojny światowej przymusowo wcielony do Wehrmachtu, został ranny na froncie wschodnim. w 1944 roku uciekł z armii niemieckiej i ukrywał się do czasu wyzwolenia Alzacji przez wojska USA. Od 1960 roku wykładał język francuski. Jest autorem wielu podręczników pedagogicznych i metodycznych. Zdecydowany przeciwnik totalitaryzmów, populizmu, działacz obywatelski, regionalny, proekologiczny i zagorzały orędownik przyjaźni francusko-niemieckiej, a także miłośnik i obrońca języka i tożsamości alzackiej. Otrzymał m.in. nagrody: Johann Peter Hebel-Preis (1976), Jacob Burckhardt-Preis (1986), Gustav Regler-Literaturpreis (1999), Prix Européen de Langue Régionale (2002).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Poezja[edytuj | edytuj kod]

  • 1975 – Schang d’sunn schint schun lang
  • 1976 – Haxschissdrumerum
  • 1980 – Fremdi Getter
  • 1983 – Bluddi Hand
  • 1983 – Landluft
  • 1986 – Apfel am Winterbaum
  • 1989 – Elsassischi Grammatik oder ein Versuch die Sprache auszuloten

Proza[edytuj | edytuj kod]

  • 1969 – Sechs Briefe aus Berlin
  • 1973 – Geschichten aus Soranien, ein elsässissches Anti-Epos
  • 1977 – Die Fahrt nach Wyhl, eine elsässissche Irrfahrt
  • 1981 – Wie die Würfel fallen
  • 1986 – Odile oder das magische Dreieck
  • 1992 – Simon Herzog, fragments de substance
  • 2003 – Tamieh. Heimat
  • 2005 – Schwarze Hornissen. Erzählungen.

Dzieła w języku francuskim[edytuj | edytuj kod]

  • 1968 – Les Nuits de Fastov
  • 1975 – Fonse ou l’éducation alsacienne
  • 1988 – La Roue du paon, version française du roman Odile oder das magische Dreieck

CD[edytuj | edytuj kod]

  • René Egles, André Weckmann: Wihnachtszitt (1996)[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]