Andriej Snieżniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andriej Władimirowicz Snieżniewski
ros. Андрей Владимирович Снежневский
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1904
Kostroma
Data i miejsce śmierci 12 lipca 1987
Moskwa
Zawód lekarz psychiatra
Alma Mater Kazański Uniwersytet Państwowy

Andriej Władimirowicz Snieżniewski (ros. Андрей Владимирович Снежневский, ur. 7 maja 1904 w Kostromie, zm. 12 lipca 1987 w Moskwie) – rosyjski lekarz psychiatra.

W 1925 ukończył Wydział Medyczny Uniwersytetu Kazańskiego, później pracował w szpitalu psychiatrycznym, 1926-1927 odbywał służbę w Armii Czerwonej, 1927-1930 pracował jako psychiatra internatu w Kostromie. Podczas wojny z Niemcami dowodził batalionem sanitarnym na Froncie Północno-Zachodnim i 2 Froncie Nadbałtyckim, później był psychiatrą 1 Armii Uderzeniowej i kierownikiem frontowego szpitala psychiatrycznego. Po wojnie, 1945-1950 był docentem katedry psychiatrii Centralnego Instytutu Doskonalenia Lekarzy, w 1951 został kierownikiem tej katedry, 1961-1982 był dyrektorem Naukowo-Badawczego Instytutu Psychiatrii Akademii Nauk Medycznych ZSRR, a od 1982 dyrektorem Wszechzwiązkowego Naukowego Centrum Zdrowia Psychicznego Akademii Nauk Medycznych ZSRR. Napisał ponad 100 publikacji. Opowiadał się za rozszerzeniem kryteriów klinicznych schizofrenii, co pozwoliło na rozpoznawanie u dysydentów politycznych tej choroby i ich izolację w zakładach psychiatrycznych. Dokonał ekspertyz medycznych w wielu procesach politycznych, zawsze diagnozując chorobę podsądnego, przez co uczynił z psychiatrii narzędzie karne, legalnie stosowane przez władze komunistyczne. W latach 1970–80 spotkał się ze zmasowaną krytyką światowego środowiska medycznego. Jego inne prace są jednak nadal cytowane, głównie przez psychiatrów rosyjskich.

W 1968 roku Snieżniewski wysunął koncepcję "dwóch poziomów" objawów w schizofrenii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]