Andrzej Kosmalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Kosmalski
Poseł Andrzej Kosmalski X kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1950
Krotoszyn
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 2007
Warszawa
Poseł na Sejm kontraktowy
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Kosmalski (ur. 22 lutego 1950 w Krotoszynie, zm. 10 grudnia 2007 w Warszawie) – polski działacz związkowy, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj]

Od 1972 był zatrudniony w Hucie Miedzi Głogów. W 1980 włączył się w tworzenie struktur zakładowych Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, następnie struktur miejskich w Głogowie. W grudniu 1980 został zastępcą przewodniczącego Międzyzakładowej Komisji Robotniczej związku. W czerwcu 1981 podczas obrad I Walnego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność” województwa legnickiego został wybrany członkiem zarządu delegatury Zagłębie Miedziowe, a następnie powołany na stanowisko jednego z dwóch zastępców przewodniczącego Ryszarda Sawickiego. W czerwcu 1981 był jednym z trzech przewodniczących obrad podczas I Walnego Zebrania Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Dolny Śląsk. Wszedł w skład Zarządu Regionu. 13 grudnia 1981 został internowany i osadzony początkowo w ośrodku internowania w Głogowie, a następnie Grodkowie.

Po zwolnieniu 23 listopada 1982 podjął działalność podziemną, był wielokrotnie zatrzymywany, poddawany rewizjom, karany przez kolegia ds. wykroczeń. W 1986 współorganizował Regionalną Komisję Wykonawczą NSZZ „Solidarność” Regionu Dolny Śląsk, zostając zastępcą przewodniczącego Władysława Frasyniuka. W październiku 1988 organizował wiece załogi Huty Miedzi Głogów i powołał jawny Komitet Organizacyjny NSZZ „Solidarność”. W czerwcu 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy z listy Komitetu Obywatelskiego. W lipcu 1990 był jednym ze współzałożycieli Unii Demokratycznej. Jako poseł zasiadał w sejmowej Komisji Obrony Narodowej i Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, gdzie zajmował się rozwiązaniem Służby Bezpieczeństwa, reformą Milicji Obywatelskiego i Wojska Polskiego oraz wyprowadzeniem wojsk radzieckich z terytorium RP. Po 1991 wycofał się z działalności politycznej.

Uhonorowany medalem 25-lecia „Solidarności”. 14 grudnia 2007 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. 22 października 2013 uchwałą rady miasta Głogowa uhonorowany pośmiertnie tytułem zasłużonego dla miasta Głogowa.

Bibliografia[edytuj]