Huta Miedzi Głogów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
KGHM Polska Miedź S.A.
Oddział
Huta Miedzi "Głogów"
Ilustracja
Huta w 1973 roku
Państwo  Polska
Adres ul.Żukowicka 1
67-200 Głogów
Data założenia 1971
Dyrektor Artur Król[1]
Położenie na mapie Głogowa
Mapa lokalizacyjna Głogowa
KGHM Polska Miedź S.A.
KGHM Polska Miedź S.A.
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
KGHM Polska Miedź S.A.
KGHM Polska Miedź S.A.
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
KGHM Polska Miedź S.A.
KGHM Polska Miedź S.A.
Położenie na mapie powiatu głogowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu głogowskiego
KGHM Polska Miedź S.A.
KGHM Polska Miedź S.A.
Ziemia51°41′15″N 15°58′41″E/51,687500 15,978056
Strona internetowa

Huta Miedzi Głogówkombinat metalurgiczny w Głogowie, zajmujący się hutnictwem miedzi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę głogowskiej huty rozpoczęto w 1968 (zdolność produkcyjna 80 tys. ton miedzi elektrolitycznej rocznie). Rok później podjęto decyzję o jej rozbudowie, zwiększając zdolność produkcyjną do 160 tys. ton. W lipcu 1971 HM „Głogów I”, wyposażona w tradycyjne piece szybowe, została przekazana do eksploatacji[2].

W 1974 w Żukowicach pod Głogowem rozpoczęto budowę drugiej części huty – HM „Głogów II” (150 tys. t/rok). Jej uruchomienie nastąpiło 8 stycznia 1978. W HM „Głogów II” zastosowano nowoczesną, pierwszą tego typu na świecie, jednostadialną technologię wytopu miedzi w piecu zawiesinowym.

Obok głównych ciągów produkcyjnych w HM „Głogów” powstały wydziały zagospodarowujące metale i związki towarzyszące miedzi:

W latach 1990–1993 przy HM „Głogów” został zbudowany Wydział Metali Szlachetnych, przerabiający szlamy anodowe powstałe w procesie elektrorafinacji miedzi, z których odzyskuje się srebro, złoto i niewielkie ilości platynowców.

W latach 2000–2001 całkowicie zmodernizowano istniejący od 1973 r. Wydział Ołowiu. Jego docelowa zdolność produkcyjna wynosi 22 tys. ton ołowiu surowego rocznie[3].

Produkty[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe produkty HM „Głogów” to:

  • Miedź elektrolitycznie rafinowana o czystości 99,99%, wytarzana w postaci katod o wadze ok. 100 kg. Jakość katod miedzianych gwarantują marki: HMG-S dla huty „Głogów I” i HMG-B dla huty „Głogów II”, pod którymi są one zarejestrowane na Londyńskiej Giełdzie Metali (London Metal Exchange) w gatunku „A”.
  • Srebro o czystości 99,99%, produkowane w postaci sztabek i granulatu. Głogowskie srebro ma dwa certyfikaty: od 17 marca 1995 certyfikat „Good Delivery” na London Bullion Market Association oraz od 26 lipca 2006 certyfikat „Good Delivery” na Dubai Multi Commodities Centre. Srebro z KGHM może być używane w rozliczeniach z bankami. Produkt w postaci granulatu jest wykorzystywany głównie w wymagającym najwyższej czystości przemyśle fotograficznym i elektronicznym[3]. W drugiej dekadzie XXI w. uzyskuje się około 1200 ton srebra rocznie.
  • w lubińskiej rudzie miedzi znajdują się też niewielkie domieszki złota, platyny, palladu i selenu, które są pozyskiwane z tej rudy w hucie. Wielkość produkcji złota w 2015 wyniosła 2,7 tony[4], w 2016 r. 3,54 tony, a w 2017 r. 3,649 tony[5].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Z powodu szkodliwego wpływu zakładu na środowisko zostały wysiedlone miejscowości Wróblin Głogowski[6][7], Bogomice, Rapocin, Biechów i Żukowice[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Huta Miedzi „Głogów" ma nowego dyrektora. Głogów - Naszemiasto.pl, 2014-05-21. [dostęp 2015-03-10].
  2. Uruchomienie huty miedzi "Głogów" Dziennik Polski 1917 nr 171 z 21 lipca s. 1
  3. a b Huta Miedzi "Głogów". [dostęp 2011-10-06].
  4. KGHM wyprodukował w tym roku ponad 3,1 tony złota oraz ponad tysiąc ton srebra - Hutnictwo, hutnictwo.wnp.pl [dostęp 2018-09-15] (pol.).
  5. Szyszka G., 2018: Głogów. Tutaj gorączka złota i srebra trwa już 25 lat. Kruszec dla przemysłu, jubilera i banku. Gazeta Wrocławska, 26 IX, str. 05.
  6. Anna Białęcka: GŁOGÓW: Mieszkają w sąsiedztwie wielkiego producenta miedzi i nie jest im tam dobrze. Gazeta Lubuska, 2009-03-13. [dostęp 2015-06-12].
  7. a b Wróblin Głogowski - postęp i czas upadku. [dostęp 2015-06-12].