Władysław Frasyniuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Frasyniuk
Władysław Frasyniuk 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1954
Wrocław
Przewodniczący Unii Wolności
Przynależność polityczna Unia Wolności
Okres urzędowania od 14 października 2001
do 7 maja 2005
Poprzednik Bronisław Geremek
Przewodniczący Partii Demokratycznej
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 7 maja 2005
do 4 marca 2006
Następca Janusz Onyszkiewicz
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Frasyniuk w rozmowie z prof. Leszkiem Balcerowiczem (z lewej)
Prezydent Lech Kaczyński wręcza Władysławowi Frasyniukowi Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski z okazji 26. rocznicy wydarzeń sierpnia 1980 (31 sierpnia 2006)

Władysław Frasyniuk (ur. 25 listopada 1954 we Wrocławiu) – polski polityk, przedsiębiorca, działacz opozycji w PRL, były przewodniczący Unii Wolności i Partii Demokratycznej, poseł na Sejm I, II i III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1974 ukończył Technikum Samochodowe we Wrocławiu, do 1980 pracował jako kierowca w przedsiębiorstwach transportowych. Od 1993 jest udziałowcem FF Fracht Sp. z o.o., zajmującej się spedycją, logistyką i transportem.

Działalność związkowa i opozycyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”. Od czerwca do października 1981 był członkiem Krajowej Komisji Porozumiewawczej, następnie do grudnia zasiadał w Komisji Krajowej związku. 30 czerwca 1981 został przewodniczącym zarządu Regionu Dolny Śląsk. 13 grudnia 1981 uniknął zatrzymania w sopockim Grand Hotelu. W latach 1981–1982 kierował niejawnym Regionalnym Komitetem Strajkowym Dolny Śląsk. W 1982 i ponownie od 1986 do 1987 wchodził w skład Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. W latach 1982–1986 był więziony z krótkimi przerwami za działalność opozycyjną, został zwolniony na mocy amnestii.

W latach 1987–1990 przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej, do 1989 był członkiem Krajowej Komisji Wykonawczej, następnie przez rok należał do prezydium związku. W 1989 brał udział w plenarnych rozmowach Okrągłego Stołu. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. Nie kandydował do Sejmu kontraktowego.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. zasiadał w radzie miasta Wrocławia. W latach 1991–2001 z ramienia UD i UW przez trzy kadencje sprawował mandat poselski. W I kadencji należał do Komisji Systemu Gospodarczego i Przemysłu, w II był członkiem Komisji Przekształceń Własnościowych, w III kadencji pracował jako wiceprzewodniczący Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich oraz członek Komisji Skarbu Państwa, Uwłaszczenia i Prywatyzacji. W 2001 ubiegał się o reelekcję, jednak UW nie uzyskała mandatów w Sejmie. Bezskutecznie kandydował także w wyborach uzupełniających do Senatu w 2004 (zajął 3. miejsce na 10 kandydatów) i w parlamentarnych ponownie do Sejmu w 2005.

Był współzałożycielem Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna, w którym objął stanowisko przewodniczącego. W 1991 przystąpił do Unii Demokratycznej, przez dwa lata był jej wiceprzewodniczącym. W 1994 został członkiem Unii Wolności, w 1999 objął funkcję przewodniczącego dolnośląskich struktur wojewódzkich. Od 2001 do 2005 był przewodniczącym Unii Wolności. W 2005 został jednym z inicjatorów i liderów (razem z Jerzym Hausnerem i Tadeuszem Mazowieckim) przekształcenia UW w Partię Demokratyczną. Kierował tym ugrupowaniem do 4 marca 2006. W grudniu 2009 odszedł z PD. W wyborach prezydenckich w 2010 popierał Andrzeja Olechowskiego[1].

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

  • 1993 – członek Rady Fundatorów Międzynarodowej Fundacji „Wratislavia Cantans”
  • 1993 – prezes Stowarzyszenia na Rzecz Dzieci
  • 1998 – prezes sekcji bokserskiej Klubu Sportowego Gwardia Wrocław

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]