Przejdź do zawartości

Andrzej Wąsowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Andrzej Wąsowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

24 stycznia 1919
Warszawa

Data i miejsce śmierci

26 maja 1993
Waszyngton

Instrumenty

fortepian

Zawód

pianista, pedagog

Grób Andrzeja Wąsowskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Andrzej Wąsowski (ur. 24 stycznia 1919 w Warszawie, zm. 26 maja 1993 w Waszyngtonie[1]) – amerykański pianista i pedagog polskiego pochodzenia.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w szlacheckiej rodzinie herbu Nałęcz. Rodzina ojca, Wacława (1882–1959), posiadała dobra na Podolu oraz cukrownie i kopalnie na Śląsku. Jego matka, Maria Wąsowska z domu Glińska (1887–1946)[2], była profesorem pianistyki w Konserwatorium Warszawskim. Miał braci: Henryka (1909–1944) i Bogdana (1913–1979) oraz siostry: Irenę Rakowską (1920–2007) i Marię Fulińską (1921–2004)[3]. Rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku 4 lat. Uczył się w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie[4][5]. W roku 1931 zaczął studia w Konserwatorium Warszawskim u Margerity Trombini-Kazuro i ukończył je w roku 1939 z nagrodą za interpretację.

Po przyłączeniu Lwowa do Związku Radzieckiego w 1939 roku występował w wielu radzieckich salach koncertowych. Podczas pobytu w Moskwie był uczniem Konstantina Igumnowa.

Podczas niemieckiej okupacji Lwowa występował z koncertami na cele dobroczynne. Po odmowie występów w Niemczech został wcielony do batalionu roboczego, skąd uciekł do Austrii.

Po zakończeniu II wojny światowej otrzymał status bezpaństwowca. Zaczął koncertować w wielu krajach Europy zachodniej. Był uczniem Artura Benedettiego Michelangela. W 1950 roku zdobył V nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ferruccio Busoniego w Bolzano[6]. W roku 1951 zdobył III nagrodę w Międzynarodowym Konkursie im. Marguerite Long i Jacques’a Thibaud w Paryżu[7], a w roku 1952 zdobył III nagrodę w Viotti International Music Competition w Vercelli[8] oraz II nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ferruccio Busoniego w Bolzano[9]. W 1956 roku uzyskał obywatelstwo wenezuelskie i poślubił Marię Ksawerę hr. Grocholską h. Syrokomla (ur. 1924). Został ojcem syna Ksawerego (ur. 1961) i córki Yolanty Arabelli Marii (ur. 1962)[2].

8 października 1965 miał amerykański debiut w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Zamieszkał w Stanach Zjednoczonych i w roku 1968 rozpoczął prace pedagogiczną na Uniwersytecie Orala Robertsa w Tulsa. Rodzina dołączyła z Francji w 1969 roku. W 1982 roku osiedlił się w Waszyngtonie. Udzielał prywatnych lekcji gry na fortepianie, a jego występy koncertowe były coraz rzadsze[10].

Nagrał w 1980 wszystkie mazurki Chopina, a roku 1989 wszystkie nokturny, które zostały wydane pierwotnie przez Finnadar Records, a ponownie przez Concord Records.

Zmarł na raka 26 maja 1993 w George Washington University Medical Center w Waszyngtonie[10]. Upamiętniony grobem symbolicznym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 74-6-29)[11].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Adam Neuer: Wąsowski Andrzej. polskabibliotekamuzyczna.pl, 22 marca 2023. [dostęp 2025-06-02].
  2. ↑ a b Andrzej Wąsowski M.J. Minakowski, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2024-09-26].
  3. ↑ Andrzej Wąsowski [online], geni_family_tree, 1 maja 2022 [dostęp 2024-09-26] (pol.).
  4. ↑ Stefan Kwiatkowski, Michał Wiland: Materiały biograficzne wychowanków Liceum i Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie 1918-1944. Warszawa: 1990, s. 90.
  5. ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 139,312. ISBN 83-06-02325-0.
  6. ↑ Hall of Fame Ferruccio Busoni International Piano Competition [online], Concorso Busoni [dostęp 2020-05-26] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-16].
  7. ↑ Lauréats [online], www.long-thibaud-crespin.org [dostęp 2020-05-27] (fr.).
  8. ↑ Concorso Viotti | 1950–59 [online] [dostęp 2022-05-25] (ang.).
  9. ↑ Hall of Fame Ferruccio Busoni International Piano Competition [online], Concorso Busoni [dostęp 2020-05-26].
  10. ↑ a b FAMED CONCERT PIANIST ANDRZEJ WASOWSKI DIES, „The Washington Post”, 4 stycznia 2024, ISSN 0190-8286 [dostęp 2024-09-26] (ang.).
  11. ↑ Cmentarz Stare Powązki: STANISŁAW GLIŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2024-09-26].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Andrzej_Wąsowski&oldid=77089009”