Antoni Barwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Barwiński
Ilustracja
Antoni Barwiński (2004)
Pełne imię i nazwisko Antoni Tadeusz Barwiński
Data i miejsce urodzenia 9 czerwca 1923
Jasło
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 2005
Tarnów
Wzrost 175 cm
Pozycja lewy obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1945–1955 Tarnovia Tarnów
1956–1958 Unia Tarnów
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1947–1950 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 17 (0)

Antoni Tadeusz Barwiński (ur. 9 czerwca 1923 w Jaśle, zm. 5 stycznia 2005 w Tarnowie) – piłkarz, reprezentant Polski.

Był jednym z najbardziej znanych piłkarzy w dziejach sportu tarnowskiego, grał na pozycji prawego obrońcy. Jako pierwszy piłkarz Tarnovii wystąpił w reprezentacji Polski, kiedy po serii pozytywnych recenzji za mecze w walce o miejsce w ekstraklasie został powołany przez trenera Wacława Kuchara i kapitana Henryka Reymana na spotkanie z Rumunami 19 lipca 1947. W kadrze dość niespodziewanie zajął miejsce słynnego Władysława Szczepaniaka.

W tym samym roku świętował awans z Tarnovią do I ligi; występy w ekstraklasie trwały jeden sezon (26 meczów i 2 gole Barwińskiego), Tarnovia zajęła 11. miejsce i pożegnała się z najwyższą klasą rozgrywkową.

W reprezentacji Polski rozegrał 17 spotkań w latach 1947-1950. W 1947 obok debiutanckiego meczu z Rumunią grał przeciwko Jugosławii i ponownie Rumunii, w 1948 – z Bułgarią, Czechami, Danią, Jugosławią, Węgrami, Rumunią i Finlandią, w 1949 – z Danią, Węgrami, Bułgarią, Albanią, w 1950 – z Albanią, Rumunią i Węgrami. Pożegnalny mecz rozegrał 4 czerwca 1950, chociaż jeszcze na jesieni tego roku był rezerwowym na spotkaniu reprezentacji z Bułgarią.

Występował także w barwach drugiego tarnowskiego klubu, Unii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Biało-czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski 1947-1970, Katowice 1995 (14. tom cyklu Encyklopedia piłkarska FUJI)