Wacław Kuchar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Kuchar
Ilustracja
Imię i nazwisko Wacław Michał Kuchar
Data i miejsce urodzenia 16 września 1897
Łańcut, Galicja, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 13 lutego 1981
Warszawa, Polska
Pozycja napastnik, środkowy pomocnik, prawy obrońca
Wzrost 168 cm
Kariera juniorska
Olimpia Lwów
Sparta Lwów
Gloria Lwów
Pogoń Lwów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1912–1936
1921
Pogoń Lwów
Pogoń Poznań
200 (104)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1921–1928 Flag of Poland (1919–1928).svg Polska 23 (5)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1930
1936–1939
1936
1939–1941
1944–1945
1946
1947–1949
1949–1953
1950
1952
1953–1956
II Rzeczpospolita Polska (trener)
OZPN Lwów
Pogoń Lwów
Dynamo Lwów
Dynamo Lwów
Polonia Bytom
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (trener)
Legia/CWKS Warszawa
CWKS Ib Warszawa
CWKS Ib Warszawa
Kolejarz-Polonia Warszawa
Wacław Kuchar
porucznik artylerii porucznik artylerii
Przebieg służby
Lata służby 1915–1922
Siły zbrojne c. i k. armia,
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości
Odznaka Honorowa „Orlęta Krzyż Obrony Lwowa
Reprezentacja Polski przed meczem z Węgrami w 1921 r., Kuchar stoi drugi od lewej
Reprezentacja Polski podczas Igrzysk Olimpijskich w 1924 r., Kuchar stoi trzeci od prawej
Pogoń Lwów, mistrz Polski z 1926 r., Kuchar stoi trzeci od prawej
Grób Wacława Kuchara na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Wacław Michał Kuchar (ur. 16 września 1897 w Łańcucie, zm. 13 lutego 1981 w Warszawie) – polski wszechstronny sportowiec, olimpijczyk, pierwszy laureat Plebiscytu Przeglądu Sportowego na sportowca roku, porucznik artylerii Wojska Polskiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 września 1897 w rodzinie pochodzenia węgierskiego jako syn Ludwika (1865–1917) i Ludwiki z domu Drzewieckiej[1][2]. Ojciec był przemysłowcem i został sponsorem klubu LKS Pogoń Lwów. Jego braćmi byli wszechstronni sportowcy (związani z klubem LKS Pogoń Lwów, w tym z sekcją piłki nożnej) i oficerowie Wojska Polskiego: Tadeusz (1891–1966, także trener i działacz sportowy) i Władysław (1895–1983, sportowiec, działacz sportowy, oficer Wojska Polskiego). Jego rodzeństwem byli również: Kazimiera (1899–1981, po mężu Chodkiewicz), Karol (1892–1960), Kinga (zm. 1894), Mieczysław (1902–1939, piłkarz, bramkarz Pogoni Lwów[3]) oraz Zbigniew (1905–1945, także hokeista Pogoni[4])[5].

W 1915 Wacław Kuchar skończył szkołę realną we Lwowie. Studiował na Politechnice Lwowskiej.

Ożenił się z Ireną Georgeon (1906-1987, jej siostra Maria została żoną Stanisława Kuniczaka, kierownika sekcji piłkarskiej Pogoni Lwów, sędziego piłkarskiego, także oficera lwowskiego 5 pułku artylerii polowej)[6]. Był ojcem Marii Elwiry Kuchar, dziadkiem Wacława i Tomasza Bielawskich[7].

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Wcielony do wojska austriackiego w 1915, ukończył szkołę oficerską. Jako ochotnik przyjęty 6 listopada 1918 do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. U kresu I wojny światowej brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. W szeregach 5 Lwowskiego pułku artylerii polowej walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 został awansowany do porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8][9][10]. W 1922 przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika, jego oddziałem macierzystym był 5 pułk artylerii polowej we Lwowie[11], do którego był przydzielony jako oficer rezerwowy w latach 20.[12][13]. W 1934 roku w dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 5 pułku artylerii lekkiej we Lwowie[14].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiał m.in. lekkoatletykę, piłkę nożną (napastnik, później pomocnik), łyżwiarstwo szybkie i hokej na lodzie. Wielokrotny mistrz Polski i reprezentant kraju we wszystkich wymienionych dyscyplinach. Łącznie odnosił osiągnięcia w dziewięciu sportach[15]. Całe życie związany ze Lwowem i reprezentujący barwy lwowskiej Pogoni. Wielokrotny mistrz Lwowa.

Został wybrany na sportowca roku w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1926, a rok później zajął w Plebiscycie 1927 10. miejsce. Olimpijczyk z Paryża 1924 jako napastnik drużyny piłki nożnej[16].

Był trenerem drużyny Dynamo Lwów[17].

Piłka nożna[edytuj | edytuj kod]

Pogoń Lwów:

Piłkarska reprezentacja Polski:

Lekkoatletyka[edytuj | edytuj kod]

Znalazł się w gronie lekkoatletów nominowanych do kadry na igrzyska olimpijskie w 1920[20]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji[20].

Wacław Kuchar był mistrzem Polski w:

Był też rekordzistą Polski w biegach na 800 m i 400 m przez płotki, w skoku wzwyż, dziesięcioboju oraz w sztafecie 4 x 400 m i sztafecie szwedzkiej.

Inne dyscypliny[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po przymusowym opuszczeniu Lwowa osiadł na pewien czas w Bytomiu i zaangażował się w założenie i działalność Polonii Bytom (klubu kontynuującego tradycje Pogoni Lwów), głównie w sekcji hokejowej Polonii. Następnie osiadł się w Warszawie. Po zakończeniu kariery trener, sędzia i działacz sportowy. Przez ponad 30 lat pracował w Legii Warszawa, w uznaniu jego zasług przed meczem ligowym Legia - Śląsk Wrocław 10 września 1977 na stołecznym Stadionie Wojska Polskiego odbyła się uroczystość okolicznościowa z okazji jego 80. urodzin[25].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Wacław Kuchar jest od 2011 patronem Szkoły Podstawowej nr 54 w Bytomiu[29]. Od sezonu 1986/87 pod patronatem PZPN prowadzone są rozgrywki o Puchar im. Wacława Kuchara, w których obecnie rywalizują reprezentacje szesnastu wojewódzkich związków piłki nożnej w kategorii chłopców do lat 14.

W 2015 w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie odsłonięto gwiazdę Wacława Kuchara[30].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Bryl, Wacław Kuchar, str. 13 (brak nr ISBN) [dostęp z dnia: 2016-03-15]
  2. Jarosław Barczyk: Z historii polskiego sportu - postać Wacława Kuchara. profesor.pl. [dostęp 2015-11-19].
  3. Mieczysław Kuchar. wikiliga.pl. [dostęp 2015-11-19].
  4. Hokejowe Mistrzostwa Polski. „Stadjon”. 1, s. 6, 3 stycznia 1928. 
  5. Ludwik Kuchar. geni.com. [dostęp 2015-11-19].
  6. Mieczysław Młotek. Ś. p. generał Stanisław Bronisław Kuniczak. „Biuletyn”. Nr 26, s. 6, Czerwiec 1974. Koło Lwowian w Londynie. 
  7. Zapomniane legendy (2). Wacław Kuchar. footbar.org, 2014-03-07. [dostęp 2014-10-18].
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 850.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 775.
  10. a b c Kuchar Wacław – sylwetka w portalu olimpijski.pl. Polski Komitet Olimpijski. [dostęp 2015-06-18].
  11. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 147. [dostęp 2015-06-18].
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 724.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 647.
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 647, 775, w tym roku zajmował 526. lokatę na liście starszeństwa poruczników rezerwy artylerii.
  15. O lwowianach, Lwowie, Małopolsce Wsch. i Wołyniu. „Biuletyn”. Nr 23, s. 56, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  16. Wacław Kuchar - sportowy człowiek renesansu - Hokej - SportoweFakty.pl
  17. Wryk 2016 ↓, s. 143.
  18. Osobowości: Wacław Kuchar
  19. Lwowska „Pogoń” mistrzem Polski na r. 1926. „Od A do Z”. 3, s. 27, 15-31 grudnia 1926. 
  20. a b Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  21. a b c d e f Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin - Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 335. ISBN 978-83-61233-20-6.
  22. Łyk historii przed ME w Mińsku, pzls.pl [dostęp 2016-01-09] (pol.).
  23. Sędziowie polscy na hokejowe mistrzostwa świata. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 24 z 31 stycznia 1939. 
  24. Lwowski klub sportowy "Pogoń" w roku 1937. Lwów: 1937, s. 2.
  25. „100 lat” dla Wacława Kuchara. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 37 z 12 września 1977. 
  26. Wacław Kuchar nie żyje. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 7 z 16 lutego 1981. 
  27. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 371
  28. M.P. z 1933 r. Nr 258, poz. 276.
  29. Życie Bytomskie, 30 maja 2011, str.6
  30. WACŁAW KUCHAR. alejagwiazdsportu.pl, 10 czerwca 2015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]