Wacław Kuchar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Kuchar
Waclaw Kuchar.jpg
Imię i nazwisko Wacław Michał Kuchar
Data i miejsce
urodzenia
16 września 1897
Łańcut,
Data i miejsce
śmierci
13 lutego 1981
Warszawa,
Pseudonim "Wacek"
Pozycja napastnik/pomocnik
Wzrost 168 cm
Masa ciała 65 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1912–1934 Pogoń Lwów 39+160 (54+47)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1921–1928  Polska 23 (5)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1939–1941
1944–1945
1946
1947–1948
1949–1953
1953-1956
Dynamo Lwów
Dynamo Lwów
Polonia Bytom
 Polska
Legia Warszawa
Polonia Warszawa
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
porucznik artylerii porucznik artylerii
Przebieg służby
Lata służby 1915–1922
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier,
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości
Odznaka Honorowa „Orlęta Krzyż Obrony Lwowa
Reprezentacja Polski przed meczem z Węgrami w 1921 r., Kuchar stoi drugi od lewej
Reprezentacja Polski podczas Igrzysk Olimpijskich w 1924 r., Kuchar stoi trzeci od prawej
Pogoń Lwów, mistrz Polski z 1926 r., Kuchar stoi trzeci od prawej

Wacław Michał Kuchar (ur. 16 września 1897 w Łańcucie, zm. 13 lutego 1981 w Warszawie) – polski wszechstronny sportowiec, olimpijczyk, pierwszy laureat Plebiscytu Przeglądu Sportowego na sportowca roku, porucznik artylerii Wojska Polskiego.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Wcielony do wojska austriackiego w 1915, ukończył szkołę oficerską. Jako ochotnik przyjęty 6 listopada 1918 do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. W szeregach 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Polowej walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i z bolszewikami. W 1920 awansowany do stopnia porucznika[1].

W 1922 przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika, jego oddziałem macierzystym był 5 Lwowski Pułk Artylerii Polowej[2]. W 1934 znajdował się w ewidencji PKU Lwów Miasto jako porucznik rezerwy 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej; ze starszeństwem z 1-go czerwca 1919 r. zajmował 317 pozycję[3].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiał m.in. lekkoatletykę, piłkę nożną (napastnik, później pomocnik), łyżwiarstwo szybkie i hokej na lodzie. Wielokrotny mistrz Polski i reprezentant kraju we wszystkich z wymienionych dyscyplin. Całe życie związany ze Lwowem i reprezentujący barwy lwowskiej Pogoni. Wielokrotny mistrz Lwowa.

Został uznany sportowcem roku w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1926, a rok później zajął w Plebiscycie 1927 10. miejsce. Olimpijczyk z Paryża 1924 jako napastnik drużyny piłki nożnej[4].

Piłka nożna[edytuj | edytuj kod]

Pogoni Lwów:

Piłkarska reprezentacja Polski:

Lekka atletyka[edytuj | edytuj kod]

Znalazł się w gronie lekkoatletów nominowanych do kadry na igrzyska olimpijskie w 1920[6]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji na te zawody[6].

Wacław Kuchar był mistrzem Polski w:

Był też rekordzistą Polski w biegach na 800 m i 400 m przez płotki, w skoku wzwyż, dziesięcioboju oraz w sztafecie 4 x 400 m i sztafecie szwedzkiej.

Inne dyscypliny[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po przymusowym opuszczeniu Lwowa osiadł na pewien czas w Bytomiu i zaangażował się w założenie i działalność Polonii Bytom (klubu kontynuującego tradycje Pogoni Lwów), głównie w sekcji hokejowej Polonii. Następnie osiadł się w Warszawie. Po zakończeniu kariery trener, sędzia i działacz sportowy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1915 skończył szkołę realną we Lwowie. Studiował na Politechnice Lwowskiej.

Jeden z sześciu braci Kucharów. Starszy brat Tadeusz był także znakomitym sportowcem, później trenerem piłkarskim (m.in. selekcjonerem reprezentacji narodowej) oraz prezesem PZPN i PZLA, współtwórcą Polskiego Komitetu Igrzysk Olimpijskich.

Ojciec Marii Elwiry Kuchar, dziadek Wacława i Tomasza Bielawskiego[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Wacław Kuchar jest od 2011 patronem Szkoły Podstawowej nr 54 w Bytomiu[10]. Od sezonu 1986/87 pod patronatem PZPN prowadzone są rozgrywki o Puchar im. Wacława Kuchara, w których obecnie rywalizują reprezentacje szesnastu wojewódzkich związków piłki nożnej w kategorii chłopców do lat 14.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Kuchar Wacław – sylwetka w portalu olimpijski.pl. Polski Komitet Olimpijski. [dostęp 2015-06-18].
  2. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 147. [dostęp 2015-06-18].
  3. Rocznik oficerski rezerw. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934, s. 137, 617. [dostęp 2015-06-18].
  4. Wacław Kuchar - sportowy człowiek renesansu - Hokej - SportoweFakty.pl
  5. Osobowości: Wacław Kuchar
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 6,7 Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  7. Sędziowie polscy na hokejowe mistrzostwa świata. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 24 z 31 stycznia 1939. 
  8. Zapomniane legendy (2). Wacław Kuchar (pol.). footbar.org, 2014-03-07. [dostęp 2014-10-18].
  9. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 371
  10. Życie Bytomskie, 30 maja 2011, str.6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czy wiesz kto to jest? pod ogólną red. Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


poprzednik:
Henryk Reyman
Selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej
1948–1949
następca:
Michał Matyas