Wacław Kuchar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Kuchar
Ilustracja
Imię i nazwisko Wacław Michał Kuchar
Data i miejsce
urodzenia
16 września 1897
Łańcut, Austro-Węgry
Data i miejsce
śmierci
13 lutego 1981
Warszawa, Polska
Pozycja napastnik, środkowy pomocnik, prawy obrońca
Wzrost 168 cm
Kariera juniorska
Olimpia Lwów
Sparta Lwów
Gloria Lwów
Pogoń Lwów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1912–1936
1921
Pogoń Lwów
Pogoń Poznań
200 (104)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1921–1928  Polska 23 (5)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1936–1939
1936
1939–1941
1944–1945
1946
1947–1949
1949–1953
1953–1956
OZPN Lwów
Pogoń Lwów
Dynamo Lwów
Dynamo Lwów
Polonia Bytom
 Polska (trener)
Legia/CWKS Warszawa
Kolejarz-Polonia Warszawa
Wacław Kuchar
porucznik artylerii porucznik artylerii
Przebieg służby
Lata służby 1915–1922
Siły zbrojne c. i k. armia,
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości
Odznaka Honorowa „Orlęta Krzyż Obrony Lwowa
Reprezentacja Polski przed meczem z Węgrami w 1921 r., Kuchar stoi drugi od lewej
Reprezentacja Polski podczas Igrzysk Olimpijskich w 1924 r., Kuchar stoi trzeci od prawej
Pogoń Lwów, mistrz Polski z 1926 r., Kuchar stoi trzeci od prawej

Wacław Michał Kuchar (ur. 16 września 1897 w Łańcucie, zm. 13 lutego 1981 w Warszawie) – polski wszechstronny sportowiec, olimpijczyk, pierwszy laureat Plebiscytu Przeglądu Sportowego na sportowca roku, porucznik artylerii Wojska Polskiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 września 1897 w rodzinie pochodzenia węgierskiego jako syn Ludwika (1865-1917) i Ludwiki z domu Drzewieckiej[1][2]. Ojciec był przemysłowcem i został sponsorem klubu LKS Pogoń Lwów. Jego braćmi byli wszechstronni sportowcy (związani z klubem LKS Pogoń Lwów, w tym z sekcją piłki nożnej) i oficerowie Wojska Polskiego II RP: Tadeusz (1891-1966, także trener i działacz sportowy) i Władysław (1895-1983, sportowiec, działacz sportowy, oficer Wojska Polskiego). Jego rodzeństwem byli również: Kazimiera (1899-1981, po mężu Chodkiewicz), Karol (1892-1960), Kinga (zm. 1894), Mieczysław (1902-1939, piłkarz, bramkarz Pogoni Lwów[3]) oraz Zbigniew (1905-1945, także hokeista Pogoni[4])[5].

W 1915 Wacław Kuchar skończył szkołę realną we Lwowie. Studiował na Politechnice Lwowskiej.

Był ojcem Marii Elwiry Kuchar, dziadkiem Wacława i Tomasza Bielawskich[6].

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Wcielony do wojska austriackiego w 1915, ukończył szkołę oficerską. Jako ochotnik przyjęty 6 listopada 1918 do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. U kresu I wojny światowej brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. W szeregach 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Polowej walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 został awansowany do porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem od 1 czerwca 1919[7][8][9]. W 1922 przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika, jego oddziałem macierzystym był 5 Pułk Artylerii Polowej we Lwowie[10], do którego był przydzielony jako oficer rezerwowy w latach 20. i 30[11][12][13].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiał m.in. lekkoatletykę, piłkę nożną (napastnik, później pomocnik), łyżwiarstwo szybkie i hokej na lodzie. Wielokrotny mistrz Polski i reprezentant kraju we wszystkich wymienionych dyscyplinach. Całe życie związany ze Lwowem i reprezentujący barwy lwowskiej Pogoni. Wielokrotny mistrz Lwowa.

Został wybrany na sportowca roku w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1926, a rok później zajął w Plebiscycie 1927 10. miejsce. Olimpijczyk z Paryża 1924 jako napastnik drużyny piłki nożnej[14].

Był trenerem drużyny Dynamo Lwów[15].

Piłka nożna[edytuj | edytuj kod]

Pogoń Lwów:

Piłkarska reprezentacja Polski:

Lekka atletyka[edytuj | edytuj kod]

Znalazł się w gronie lekkoatletów nominowanych do kadry na igrzyska olimpijskie w 1920[18]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji[18].

Wacław Kuchar był mistrzem Polski w:

Był też rekordzistą Polski w biegach na 800 m i 400 m przez płotki, w skoku wzwyż, dziesięcioboju oraz w sztafecie 4 x 400 m i sztafecie szwedzkiej.

Inne dyscypliny[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po przymusowym opuszczeniu Lwowa osiadł na pewien czas w Bytomiu i zaangażował się w założenie i działalność Polonii Bytom (klubu kontynuującego tradycje Pogoni Lwów), głównie w sekcji hokejowej Polonii. Następnie osiadł się w Warszawie. Po zakończeniu kariery trener, sędzia i działacz sportowy. Przez ponad 30 lat pracował w Legii Warszawa, w uznaniu jego zasług przed meczem ligowym Legia - Śląsk Wrocław 10 września 1977 na stołecznym Stadionie Wojska Polskiego odbyła się uroczystość okolicznościowa z okazji jego 80. urodzin[23].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Wacław Kuchar jest od 2011 patronem Szkoły Podstawowej nr 54 w Bytomiu[26]. Od sezonu 1986/87 pod patronatem PZPN prowadzone są rozgrywki o Puchar im. Wacława Kuchara, w których obecnie rywalizują reprezentacje szesnastu wojewódzkich związków piłki nożnej w kategorii chłopców do lat 14.

W 2015 w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie odsłonięto gwiazdę Wacława Kuchara[27].

Przypisy

  1. Jacek Bryl, Wacław Kuchar, str. 13 (brak nr ISBN) [dostęp z dnia: 2016-03-15]
  2. Jarosław Barczyk: Z historii polskiego sportu - postać Wacława Kuchara. profesor.pl. [dostęp 2015-11-19].
  3. Mieczysław Kuchar. wikiliga.pl. [dostęp 2015-11-19].
  4. Hokejowe Mistrzostwa Polski. „Stadjon”. 1, s. 6, 3 stycznia 1928. 
  5. Ludwik Kuchar. geni.com. [dostęp 2015-11-19].
  6. Zapomniane legendy (2). Wacław Kuchar (pol.). footbar.org, 2014-03-07. [dostęp 2014-10-18].
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 850.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 775.
  9. a b c Kuchar Wacław – sylwetka w portalu olimpijski.pl. Polski Komitet Olimpijski. [dostęp 2015-06-18].
  10. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 147. [dostęp 2015-06-18].
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 724.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 647.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 137, 617.
  14. Wacław Kuchar - sportowy człowiek renesansu - Hokej - SportoweFakty.pl
  15. Wryk 2016 ↓, s. 143.
  16. Osobowości: Wacław Kuchar
  17. Lwowska „Pogoń” mistrzem Polski na r. 1926. „Od A do Z”. 3, s. 27, 15-31 grudnia 1926. 
  18. a b Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  19. a b c d e f Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin - Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 335. ISBN 978-83-61233-20-6.
  20. Łyk historii przed ME w Mińsku (pol.). pzls.pl. [dostęp 9 stycznia 2016].
  21. Sędziowie polscy na hokejowe mistrzostwa świata. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 24 z 31 stycznia 1939. 
  22. Lwowski klub sportowy "Pogoń" w roku 1937. Lwów: 1937, s. 2.
  23. „100 lat” dla Wacława Kuchara. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 37 z 12 września 1977. 
  24. Wacław Kuchar nie żyje. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 7 z 16 lutego 1981. 
  25. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 371
  26. Życie Bytomskie, 30 maja 2011, str.6
  27. WACŁAW KUCHAR. alejagwiazdsportu.pl, 10 czerwca 2015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]