Antonin Bajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błogosławiony
Antonin
prezbiter i męczennik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1915
Wilno
Data i miejsce śmierci 8 maja 1941
Auschwitz-Birkenau
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 13 czerwca 1999
Warszawa
przez Jana Pawła II

Antonin Bajewski OFMConv (Jan Eugeniusz Bajewski) (ur. 17 stycznia 1915 w Wilnie, zm. 8 maja 1941 w Auschwitz-Birkenau) – polski kapłan zakonny zakonu franciszkanów z Niepokalanowa, jeden z najbliższych współpracowników św. Maksymiliana, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Urodził się i zdobył wykształcenie w Wilnie. Święcenia przyjął w maju 1939 w Krakowie. Był redaktorem Miles Immaculatae[1]. Był wybitnie uzdolnionym lingwistą z zakonu franciszkanów konwentualnych.

Gestapo aresztowało go wraz z czterema innymi ojcami 17 lutego 1941. Po przewiezieniu z Pawiaka, gdzie dzielił los św. Maksymiliana, do niemieckiego obozu zagłady w Auschwitz-Birkenau, katowany był przez SS-manów koronką franciszkańską (różańcem franciszkańskim – noszonym przy boku). Chory na tyfus, wspierał współwięźniów chorych fizycznie i duchowo, szczególnie przez sakrament spowiedzi. Powtarzał często: „Z Chrystusem jestem przybity do krzyża”. Umarł ze słowami na ustach: „Jezus i Maryja”.

Bł. o. Jan Antonin Bajewski wyróżniał się wielką pobożnością i delikatnością wobec ludzi.

Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 339.