Zeberka białolica
Taeniopygia bichenovii[1] | |||
(Vigors & Horsfield, 1827) | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
zeberka białolica | ||
Synonimy | |||
| |||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() Przybliżony zasięg występowania: T. b. annulosa populacja mieszana T. b. bichenovii |
Zeberka białolica[4], amadynka białolica[5], astryld kratoskrzydły (Taeniopygia bichenovii) – gatunek małego ptaka z rodziny astryldowatych (Estrildidae). Zamieszkuje Australię, nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka
[edytuj | edytuj kod]Takson ten zwykle zaliczany jest do rodzaju Taeniopygia[2][3][4], ale Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) od 2020 umieszcza go w monotypowym rodzaju Stizoptera[6]. Wyróżniono dwa podgatunki T. bichenovii[2][4][6]:
- zeberka czarnorzytna (T. bichenovii annulosa) – północno-zachodnia i północna Australia.
- zeberka białolica (T. bichenovii bichenovii) – wschodnia Australia.
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Długość ciała 10–11 cm; masa ciała 7–12 g[2].
Ekologia i zachowanie
[edytuj | edytuj kod]Żywi się nasionami głównie traw i chwastów, jak również niewielkimi owadami i pająkami. Ptaki te żyją w małych stadach na sawannach porośniętych gęstymi zaroślami lub pojedynczymi drzewami, szczególnie licznie występują w okolicach wód, żyją przy ziemi, gdzie wyszukują nasion traw.
Kuliste gniazda budują na ziemi w gęstej trawie lub na niewielkiej wysokości w zaroślach. Samce posiadają ciemniejsze skrzydła oraz ogon. Samica składa od 4 do 6 białych jaj, z których po 11 dniach wylęgają się młode. Po 22–25 dniach młode opuszczają gniazdo i są jeszcze przez 14 dni karmione przez rodziców.
Status
[edytuj | edytuj kod]Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje zeberkę białolicą za gatunek najmniejszej troski (LC, least concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2020). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity lub lokalnie pospolity. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny[3].
W hodowli
[edytuj | edytuj kod]Gatunek ten jest znany jako ptak hodowlany. Został sprowadzony do Europy w 1870. Łatwo rozmnaża się w niewoli.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Taeniopygia bichenovii, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b c d Payne, R.: Double-barred Finch (Taeniopygia bichenovii). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-12-12].
- ↑ a b c Taeniopygia bichenovii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ a b c Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Estrildidae Bonaparte, 1850 - astryldowate - Waxbills (wersja: 2020-03-14). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-12-03].
- ↑ P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40, zeszyt specjalny, 1999.
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Waxbills, parrotfinches, munias, whydahs, Olive Warbler, accentors, pipits. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-12-03]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanislav Chvapil: Ptaki ozdobne. Delta W-Z. ISBN 978-83-7175-485-2.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).