Auguste Piccard (PX-8)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Auguste Piccard (PX-8)
Ilustracja
model statku
Historia
Stocznia Giovanola Frères SA
Wodowanie 1964
 Szwajcaria
Wejście do służby 1964
Wycofanie ze służby 1984
Los okrętu w muzeum
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

178 T
222 T
Długość 28,50 m
Szerokość 6,80 m
Zanurzenie 3,43 m
Materiał kadłuba stal
Napęd
elektryczny
Prędkość 6 węzłów
Załoga 4 + 40 pasażerów

Auguste Piccard (PX-8) – pierwszy podwodny statek pasażerski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zaprojektowany przez Jacques’a Piccarda i zbudowany w 1964 w szwajcarskim przedsiębiorstwie Giovanola Frères SA. Zwodowany w czasie wystawy Exposition Nationale Suisse de 1964 woził turystów po Jeziorze Genewskim (bilet kosztował 40 franków). W latach 1964 i 1965 udział w 1100 rejsach wzięło ponad 33 tysiące osób. Załoga składała się z dowódcy, pilota, mechanika i stewardesy (uznaje się 2 stewardesy pracujące na statku za pierwsze kobiety-podwodniaków).

W 1969 statek sprzedano amerykańskiej firmie z siedzibą w Vancouver, która używała go do badania wraków oraz do prac związanych z poszukiwaniem i wydobyciem ropy naftowej. W 1984 statek odstawiono do doku, a w 1986 zakupił go teksański przemysłowiec. W 1998 został od niego odkupiony przez Association for the Auguste Piccard Mesoscaphe, które przekazało statek (w złym stanie technicznym) do Verkehrshaus der Schweiz (Muzeum Transportu) w Lucernie. Po odrestaurowaniu jest od października 2014 częścią muzeum.

Informacje techniczne[edytuj | edytuj kod]

Kadłub o średnicy zewnętrznej 3,15 metra zbudowano ze stali Aldur 55 o grubości 38 milimetrów. Statek miał długość 28,5 metra, szerokość całkowitą 6,80 metra i wysokość 7,43 metra. W położeniu nawodnym zanurzenie wynosiło 3,43 metra. Masa samego statku wynosiła 79 ton, a z akumulatorami i zapasami 165 ton. Bezpieczne zanurzenie przekraczało 100 metrów.

Kabina pasażerska o długości 22 i średnicy 2 metrów mogła pomieścić 40 pasażerów. Widok na zewnątrz zapewniało 45 okrągłych iluminatorów z pleksiglasu. Napęd zapewniał silnik elektryczny o mocy 75 KM zasilany z baterii akumulatorów o pojemności 600 kWh. Statek z pełną obsadą (44 osoby) mógł przebywać w zanurzeniu do 48 godzin.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Konstruktor statku nazwał go na cześć swojego ojca, Augusta Piccarda, wynalazcy batyskafu. Sam statek jest często nazywany mezoskafem (ang. Mesoscaph, fr. Mésoscaphe). Pomysłodawcą nazwy jest właśnie August Piccard, który urobił taką nazwę od greckich słów mezos – środkowy i scaphos – statek, dla jednostki przeznaczonej do pływania na średnich głębokościach[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. August Piccard: Do stratosfery i w głąb mórz. Warszawa: Iskry, 1964, s. 187.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]