Babka śniadogłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Babka bycza)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Babka śniadogłowa
Neogobius melanostomus[1]
(Pallas, 1814)
Babka śniadogłowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina babkowate
Rodzaj Neogobius
Gatunek babka śniadogłowa
Synonimy
  • Apollonia melanostoma (Pallas, 1814)
  • Gobius affinis Eichwald, 1831
  • Gobius cephalarges Pallas, 1814
  • Gobius chilo Pallas, 1814
  • Gobius exanthematosus Pallas, 1814
  • Gobius grossholzii Steindachner, 1894
  • Gobius lugens Nordmann, 1840
  • Gobius melanio Pallas, 1814
  • Gobius melanostomus Pallas, 1814
  • Gobius sulcatus Eichwald, 1831
  • Gobius virescens Pallas, 1814
  • Neogobius cephalarges (Pallas, 1814)
  • Neogobius cephalarges cephalarges (Pallas, 1814)
  • Neogobius melanostomus affinis (Eichwald, 1831)
  • Ponticola cephalarges (Pallas, 1814)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Babka śniadogłowa[3], babka barczysta[3], babka bycza[4], babka obła[5], babka okrągła[6], babka krągła[7], babka kamienna[8], babka czarnopyska[9] (Neogobius melanostomus) – gatunek dwuśrodowiskowej ryby okoniokształtnej z rodziny babkowatych (Gobiidae), w literaturze polskiej opisywany też jako babka wielkogłowa[a] (Neogobius cephalarges)[9].

Występowanie[edytuj]

Strefa przybrzeżna basenów Morza Azowskiego, Czarnego i Kaspijskiego. Wchodzi do wód słodkich. W Polsce jest inwazyjnym gatunkiem obcym[10]. Pierwszy okaz u wybrzeży Bałtyku zanotowano w 1990. Obecnie występuje w Zatoce Gdańskiej, wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku oraz w dolnym biegu Wisły.

Żyje na głębokościach do 20 m (w Morzu Kaspijskim do 70 m). Najlepiej rozwija się w wodzie o temperaturze 4–20 °C, choć toleruje zakres temperatur od 0 do 30 °C. Toleruje wody o niskiej zawartości tlenu.

Cechy morfologiczne[edytuj]

Osiąga 24,6 cm długości.Wzdłuż linii bocznej 49–58 łusek, 31–34 kręgi. W płetwie grzbietowej 7–8 twardych i 12–17 miękkich promieni, w płetwie odbytowej 1 twardy i 9–14 miękkich promieni. W płetwach piersiowych 17–20 promieni.

Rozród[edytuj]

Trze się od IV do IX. Jajorodna, ikrę składa na dnie. Samce opiekują się ikrą i wylęgiem. Żyje maksymalnie do 4 lat.

Znaczenie[edytuj]

Ryba aktualnie znajduje się pod ochroną. Obecność tego gatunku jest niekorzystna w Morzu Bałtyckim ze względu na jego dietę. Mianowicie babka żywi się pewnym gatunkiem omułka (Mytilus trossulus), w którego ciele akumulują się duże ilości soli metali ciężkich. Do tej pory małż ten nie był zjadany przez inne organizmy. Zjadanie przez babkę przyczynia się do powtórnego obiegu w środowisku metali ciężkich skumulowanych w ciałach omułka.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Neogobius melanostomus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Neogobius melanostomus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Wałecki Antoni, 1889. „Przyczynek do naszej fauny ichtyjologicznej". Pamiętnik Fizyjograficzny. Warszawa t. IX: 275-295. Zobacz: Skóra 2005 ↓
  4. Skóra i Stolarski (1996). Zobacz: Skóra 2005 ↓
  5. Skóra i Stolarski (1993). Zobacz: Skóra 2005 ↓
  6. Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-12286-2.
  7. Krzykawski i inni (1999). Zobacz: Skóra 2005 ↓
  8. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby słodkowodne. Leksykon przyrodniczy. Henryk Garbarczyk, Eligiusz Nowakowski i Jacek Wagner. Warszawa: Świat Książki, 1997. ISBN 83-7129-441-7.
  9. a b Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.
  10. Kostrzewa J., Grabowski M., Zięba G. 2004. Nowe inwazyjne gatunki ryb w wodach Polski. Archives of Polish Fisheries 12 (suppl. 2): 21-34.

Uwagi

  1. Pod nazwą babka wielkogłowa opisywany jest Benthophilus macrocephalus. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby słodkowodne. Leksykon przyrodniczy. Henryk Garbarczyk, Eligiusz Nowakowski i Jacek Wagner. Warszawa: Świat Książki, 1997. ISBN 83-7129-441-7.

Bibliografia[edytuj]

  • Neogobius melanostomus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 14 czerwca 2010]
  • K. E. Skóra. Problem polskiego nazewnictwa dla Neogobius melanostomus (Pallas 1814). „Rocznik Helski”. T. III, s. 31–37, 2005 (pol.).  (pdf)

Linki zewnętrzne[edytuj]