Barbara (dopływ Wapienicy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara
Kontynent

Europa

Państwo

 Polska

Lokalizacja

Dolina Wapienicy
Beskid Śląski

Potok
Długość 3,49 km
Powierzchnia zlewni

6,16 km²

Źródło
Miejsce na pn. od Trzech Kopców,
na pn. zach. od Szczyrku
Wysokość

ok. 935 m n.p.m.

Współrzędne

49°44′23″N 18°59′03″E/49,739722 18,984167

Ujście
Recypient

Wapienica,
Jezioro Wapienickie

Miejsce Wapienica,
Bielsko-Biała
Wysokość

ok. 478 m n.p.m.[1]

Współrzędne

49°46′06″N 18°58′09″E/49,768333 18,969167

Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „źródło”, powyżej na lewo znajduje się również punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „źródło”, powyżej na lewo znajduje się również punkt z opisem „ujście”

Barbarapotok[2] w Polsce, w województwie śląskim, na obszarze powiatu grodzkiego Bielsko-Biała[3] o długości 3,49 km[4] i szerokości ok. 2 m, źródłowy odcinek Wapienicy, uchodzący do Jeziora Wapienickiego[5][a]. Przepływa przez mezoregion Beskid Śląski, będący częścią makroregionu Beskidy Zachodnie, na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego[6][7]. Jest to ciek 4 rzędu[5].

Bierze początek na północny zachód od zachodnich zabudowań miasta Szczyrk, na północ od Trzech Kopców, na wysokości ok. 935 m n.p.m. Na całej długości płynie południkowo w kierunku północnym. Uchodzi do Jeziora Wapienickiego, na obszarze Wapienicy – dzielnicy Bielska-Białej, na wysokości ok. 580 m n.p.m.[3]. Zlewnia zajmuje obszar ok. 6,16 km²[5].

Nad potokiem położony jest rezerwat przyrody Stok Szyndzielni, utworzony w 1953 roku na powierzchni 54,96 ha, powołany w celu ochrony zbiorowisk leśnych[8]. Dolina cieku cechuje się stromymi stokami, pokrytymi rumoszem skalnym, porośniętymi jaworzyną z miesięcznicą trwałą oraz acydofilną zachodniokarpacką świerczyną górnoreglową w górnej ich części[9].

W zlewni potoku stwierdzono obecność puchacza zwyczajnego (Bubo bubo), puszczyka uralskiego (Strix uralensis), puszczyka zwyczajnego (Strix aluco) i uszatki zwyczajnej (Asio otus)[10].

Właściwy w sprawach gospodarowania wodami jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapy rastrowe dostępne w Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej podają nazwę Jezioro Wielka Łąka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barbara na mapie Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Geodeta Kraju. [dostęp 2017-02-11].
  2. Część 1 – wody płynące, źródła, wodospady. T. 1: Hydronimy. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 5, seria: Nazewnictwo geograficzne Polski. [dostęp 2016-04-02].
  3. a b Geoportal Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2016-04-02].
  4. Barbara na mapie Geoportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej >> Moduł: Obszary Dorzeczy (wynik wyszukiwania). Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. [dostęp 2017-02-11].
  5. a b c d Geoportal Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. [dostęp 2016-04-02].
  6. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: PWN, 2002. ISBN 83-01-13897-1.
  7. Centralna Baza Danych Geologicznych. Wojskowe Centrum Geograficzne. [dostęp 2016-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-07)]. (pol.).
  8. Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 5 listopada 1953 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody.. Internetowy System Aktów Prawnych. [dostęp 2016-04-02]. (pol.). M.P. z 1953 r. nr 107, poz. 1438
  9. Mirosław Barański: Beskid Śląski: przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2007. ISBN 978-83-89188-71-7.
  10. Jadwiga Jagiełko, Mirosław Wiśniewski. Liczebność i rozmieszczenie sów Strigiformes na powierzchni próbnej „Błatnia” w Beskidzie Śląskim w latach 2007–2012. „Ptaki Śląska”. 19, s. 49-57, 2012. Górnośląskie Koło Ornitologiczne. ISSN 0860-3022. (pol.).