Barbara Mamińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barbara Mamińska
Ilustracja
Barbara Mamińska w 2009 roku
Imię i nazwisko przy narodzeniu Barbara Osińska
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1957
Pruszków
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Przyczyna śmierci Katastrofa polskiego Tu-154 w Smoleńsku
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach kwatera K II, rząd I, grób 16[1]
Zawód urzędnik państwowa
Edukacja AWF w Krakowie
Stanowisko dyrektor Biura Kadr i Odznaczeń w Kancelarii Prezydenta RP
Rodzice Tadeusz Osiński
Małżeństwo Krzysztof Mamiński
Dzieci Radosław Sosiński
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia)
Grób Barbary Mamińskiej na Powązkach (stan obecny)

Barbara Mamińska, z d. Osińska (ur. 10 listopada 1957 w Pruszkowie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – urzędnik państwowy, dyrektor Biura Kadr i Odznaczeń w Kancelarii Prezydenta Polski.

Życiorys[edytuj]

Jej ojciec, Tadeusz Osiński, ps. „Tek”, był żołnierzem oddziału Mariana Bernaciaka, ps. „Orlik”, dowódcy zgrupowania partyzanckiego AK i WiN na Lubelszczyźnie[2].

Barbara Mamińska była absolwentką krakowskiej AWF, kierunku rehabilitacji ruchowej[3]. W latach 1995–1998 kierowała sekcją Ośrodka Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego, następnie w Krajowym Urzędzie Pracy była rzecznikiem prasowym i dyrektorem generalnym[4]. Później pracowała jako dyrektor Biura Spraw Pracowniczych w Dyrekcji Generalnej PKP[5]. Po odejściu z PKP, w latach 2002–2005 współpracowała z Lechem Kaczyńskim podczas piastowania przez niego stanowiska prezydenta miasta stołecznego Warszawy[6]. W stołecznym ratuszu była dyrektorką ds. kadr i szkoleń. Od roku 2005 była Dyrektorem Biura Kadr i Odznaczeń w Kancelarii Prezydenta RP.

Zginęła 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[7]. Pochowano ją 20 kwietnia 2010 w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[8].

Była żoną Krzysztofa Mamińskiego[9], działacza kolejowej „Solidarności”, prezesa Kolejowego Przedsiębiorstwa Turystyczno-Wypoczynkowego „Natura Tour” i prezesa Związku Pracodawców Kolejowych (późniejszego – już po jej śmierci – prezesa Przewozów Regionalnych i prezesa PKP). Miała syna Radosława Sosińskiego.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Warszawie. [dostęp 2016-02-11].
  2. Jan Fusiecki: Barbara Mamińska. Gazeta Wyborcza, 12 kwietnia 2010. [dostęp 14 kwietnia 2010].
  3. Nekrolog na stronie głównej Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. [dostęp 14 kwietnia 2010].
  4. redPor: Nowi dyrektorzy i biura. Gazeta Wyborcza, 10 stycznia 2003. [dostęp 14 kwietnia 2010].
  5. Wśród ofiar osoby związane z koleją. Związek Zawodowy Administracji PKP, 11 kwietnia 2010. [dostęp 2016-02-11].
  6. Nigdy Was nie zapomnimy. 11 kwietnia 2010. [dostęp 14 kwietnia 2010].
  7. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 14 kwietnia 2010].
  8. Na Wojskowych Powązkach uroczyście pożegnano Barbarę Mamińską (pol.). rmf24.pl, 2010-04-20. [dostęp 2010-07-16].
  9. Wśród ofiar osoby związane z koleją. kow.com.pl – portal kolejowy, 11 kwietnia 2010. [dostęp 14 kwietnia 2010].
  10. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  11. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  12. Zasłużony dla Warszawy”. warszawa.pl, 8 września 2010. [dostęp 16 maja 2012].