Bastion Ceglarski
 nr rej. A/2714/211 z 30.12.1970[1]
| |
 Pozostałości kazamatów Bastionu Ceglarskiego | |
| Państwo | |
|---|---|
| Lokalizacja | |
| Część | |
| Typ | |
| Data budowy | |
| Data eksploatacji | |
| Data opuszczenia | |
Położenie na mapie Wrocławia  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego  | |
 51°06′41,76″N 17°02′45,46″E/51,111600 17,045960
| |
Bastion Ceglarski – fragment fortyfikacji Wrocławia, wybudowany w 1585 w północno-wschodniej części pasa murów zewnętrznych okalających wrocławskie Nowe Miasto. Zburzony wraz z murami na początku XIX wieku.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Bastion powstał w 1585 w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się jedna z bastei flankujących znajdującą się tu Bramę Ceglarską. Zaprojektowany był w systemie nowowłoskim przez Hansa Schneidera von Lindau, architekta, budowniczego i fortyfikatora kilku miast na Pomorzu i Śląsku. Wyposażony był w kazamaty (podobnie jak inny z wrocławskich bastionów projektu Schneidera – Bastion Sakwowy), w późniejszym okresie otrzymał jeszcze rawelin i kawalierę.
Po likwidacji fortyfikacji miejskich po roku 1807, bastion zamieniono na wzgórze widokowe, które weszło w skład promenady spacerowej; kazamaty zasypano, a wszystkie urządzenia wojskowe zlikwidowano. Później na cześć pisarza i aktora Karla von Holteia wzgórze nazwano Holtei Höhe (pol. Wzgórze Holteia), a na jego szczycie wystawiono pomnik z popiersiem artysty. Po roku 1945 przemianowano je na Wzgórze Polskie; znajduje się ono w czworoboku dzisiejszych ulic Garncarskiej, Purkyniego, Promenady Staromiejskiej i biegnącego wzdłuż brzegu Odry Bulwaru Xawerego Dunikowskiego.
Z dawnego bastionu pozostały fragmenty murów, portalu i działobitni (stanowisko ogniowe działa) oraz zasypane kazamaty. Ostatnie prace konserwatorskie podejmowano w latach 70. i 80. XX wieku, jednak ich nie zakończono. W 2025 zaplanowano remont tarasu artyleryjskiego oraz rekonstrukcję trzech stanowisk artyleryjskich[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2025, s. 244 [dostęp 2025-12-10].
- ↑ Konrad Bałajewicz, Nowe życie dawnych murów. Czas na remont Bastionu Ceglarskiego. Wrocławski zabytek z XVI wieku przejdzie metamorfozę, „Gazeta Wrocławska” [dostęp 2025-04-12].