Bitwa pod Łagowem (1287)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
III najazd mongolski na Polskę

ŁagówDunajecStary Sącz

Bitwa pod Łagowem (1287)bitwa stoczona zimą 1287 pomiędzy wojskami księcia krakowskiego Leszka Czarnego a wojskami mongolsko–ruskimi pod dowództwem Telebogi podczas III najazdu mongolskiego na Polskę w XIII wieku[potrzebny przypis].

Na początku grudnia 1287 roku północna armia wojsk mongolskich pod dowództwem Telebogi wkroczyła pokonując zamarznięty San i Wisłę do ziemi sandomierskiej[potrzebny przypis]. Nie podejmując próby zdobycia dobrze umocnionego Sandomierza Teleboga rozpuścił swoje zagony po całej ziemi sandomierskiej[potrzebny przypis]. Działania wojsk tatarskich cechowała nerwowość i pośpiech. Nie ma żadnych przekazów świadczących o zdobyciu przez Tatarów jakiegoś ważnego umocnionego miejsca[potrzebny przypis]. Wiadomo, że Teleboga podszedł pod Łysą Górę[potrzebny przypis]. Z tą fazą działań wojsk tatarskich wiąże się przekaz, że bliżej nieokreślone wojska polskie pod dowództwem Leszka Czarnego uderzyły na najeźdźców w rejonie Łagowa w Górach Świętokrzyskich, zadając im dotkliwą klęskę[potrzebny przypis]. Według historyków nie można odrzucać tej relacji[potrzebny przypis]. Podczas pierwszej fazy najazdu do 20 grudnia 1287 roku książę krakowski przebywał poza Wawelem i z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że organizował i kierował obroną kraju[potrzebny przypis]. Później, po otrzymaniu informacji o wtargnięciu do Małopolski kolejnej, południowej armii wojsk mongolskich pod dowództwem Nogaja, Leszek Czarny wycofał się z ziemi sandomierskiej do Krakowa, szykując obronę stolicy Polski[potrzebny przypis].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Krakowski, Polska w walce z najazdami tatarskimi w XIII wieku, Wyd. MON 1956, str. 209-210.