Bitwa pod Muret

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Muretem
wojny albigeńskie
ilustracja
Czas 12 września 1213
Przyczyna walki na tle religijnym
Wynik zwycięstwo francuskich krzyżowców
Strony konfliktu
Francuscy Krzyżowcy Aragonia,
Langwedocja
Dowódcy
Szymon z Montfort Piotr II ☠,
Rajmund z Tuluzy
Siły
~ 1 700 ~ 4 000
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
miejsce bitwy
miejsce bitwy
43°27′40″N 1°19′36″E/43,461111 1,326667
Batalla de Muret.jpg

Bitwa pod Muret – starcie zbrojne, które miało miejsce 12 września 1213 podczas wojen albigeńskich (12091229), gdzie wojska krzyżowców pod wodzą Szymona IV de Montfort pokonały wojska dowodzone przez króla Aragonii Piotra II Katolickiego i wojska jego wasali z Langwedocji.

Tło bitwy[edytuj | edytuj kod]

Szymon IV de Montfort stał na czele krucjaty zwalczającej albigensów. Głównym jego celem było zniszczenie herezji katarów. Najechał więc na Tuluzę i wygnał stąd jej hrabiego Rajmunda VI. Wówczas hrabia Rajmund VI poszukał pomocy u swego szwagra króla Aragonii i hrabiego Barcelony Piotra II, który poczuł się zagrożony podbojami de Montforta w Langwedocji. Król Aragonii postanowił zatem przekroczyć Pireneje i uderzyć na Szymona pod Muret.

Dnia 10 września armia króla Aragonii Piotra II i jego wasali przybyła pod Muret, gdzie dołączyła do niej milicja z Tuluzy. Piotr II uszykował swą armię tak, że jego prawe skrzydło chronione było przez rzekę Saudrune, a lewe przez bagna. Tuluską milicję skierował do ataku na mury miasta.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Szymon de Montfort prowadził armię złożoną z 870 francuskich krzyżowców, włączając w to mały kontyngent rycerzy przyprowadzony przez sprzymierzonego z nim wicehrabiego Corbeil. Wśród 870 konnych Szymona de Montfort znajdowało się 270 rycerzy, tworząc niewielkie wojsko, ale o wyjątkowej jakości. Król Piotr z Aragonii przyprowadził 800 – 1 000 aragońskiej kawalerii, którą wspomagała tuluska milicja i wojska przyprowadzone przez hrabiów Comminges i Foix. Wojska króla Piotra z Aragonii liczyły łącznie zapewne 4 000 kawalerzystów oraz 30 000 do 40 000 piechoty. Szymon podzielił swą armię na trzy szwadrony, a potem poprowadził ją przez Garonnę na spotkanie wojsk aragońskich. Hrabia Rajmund, sojusznik i szwagier Piotra doradzał postawę defensywną w celu osłabienia nacierającego wroga przy użyciu strzał i oszczepów. Piotr odrzucił tę sugestię, jako nierycerską i niehonorową. Król Piotr II wyjechał na pierwszą linię, zmieniwszy swą królewską zbroję na pełną zbroję zwykłego żołnierza. W jego wojsku panował bałagan i zamieszanie. Gdy pierwszy szwadron de Montforta ruszył do szarży, kawaleria aragońska została rozbita, a król Piotr II stracił konia. Pomimo, że krzyczał "Jestem królem" został zabity. Wojska aragońskie zorientowawszy się, że król nie żyje w panice uciekły z pola bitwy, ścigane przez krzyżowców Montforta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sumption, Jonathan. The Albigensian Crusade, 2000.