Blacha (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blacha I
Blacha II

Blacha (Budwicz) − polski herb szlachecki, występujący w dwóch odmianach, używany oryginalnie przez rodzinę pochodzącą ze Śląska[1]. Juliusz Karol Ostrowski podaje, że herb ten pierwotnie występował w jednej odmianie (Blacha II), a odmiana I powstała wskutek pomyłki Niesieckiego. Odmianę tę część rodów przyjęła jako własną[2].

Opis herbu[edytuj]

Blacha I: W polu srebrnym strzała żeleźcem do góry, po bokach po pół lilii.

W klejnocie takaż strzała, przeszywająca hełm w koronie.

Blacha II: Na tarczy dwudzielnej w słup w polu I srebrnym lilia czerwona, w II czerwonym lilia biała na połączeniu pól strzała ostrzem do góry, w prawej połowie czerwona, a w lewej srebrna.

Nad tarczą hełm w zawoju czerwono-białym, przeszyty strzałą czerwoną ostrzem do góry ukośnie w prawo.

Labry czerwone podbite srebrem.

Wedle informacji przekazywanych przez Arkadiusza Kuzio-Podruckiego, wersji takiej używała katolicka gałąź rodu. Gałąź ewangelicka, miała mieć koronę w miejsce zawoju i strzałę w klejnocie, a nie przeszywającą hełm[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Wedle Ostrowskiego, przyniesiony w XIV wieku z Czech[2]. Protoplastą rodu Blachów miał być Mikołaj Kopieński z Kopienic (Śląsk), zwany Blachą, wzmiankowany w 1460 roku. Jego przezwisko miało udzielić nazwy herbowi i rodowi[1].

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl wymienia następujące rody herbownych:

Blacha I: Bajraszewski, Blacha, Budwicz, Byszyński, Kopczyński, Sahajdakowski.

Blacha II: Byszyński, Jachimowski.

Przypisy

  1. a b c Arkadiusz Kuzio-Podrucki: Śląska szlachta i arystokracja. [dostęp 26 grudnia 2010].
  2. a b Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 23-24.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]