Blankensztein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Blankensztein i jego odmiany
Blankensztein
Blankensztein II
Blankensztein III

Blankensztein (Blankenstein, Blanckestein) - polski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj]

Juliusz Karol Ostrowski, za Kasprem Niesieckim, przytacza trzy warianty tego herbu[1]. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[2]:

Blankensztein: Na tarczy, której jedna trzecia od góry srebrna, a dół błękitny z dwoma czerwonymi pasami poprzecznymi strzała złota żeleźcem do góry.

W klejnocie nad hełmem w koronie trzy strusie pióra: białe między błękitnymi.

Blankensztein II: Poprzeczny pas czerwony jest jeden.

Blankensztein III: Strzała jest na opak.

Labry: Nieznane. Zgodnie z zasadami heraldyki należałoby zrekonstruować labry dając wierzchowi główną barwę pola, zaś spodowi barwę głównego godła. Wówczas labry byłyby błękitne, podbite złotem (tak jest na rysunku). Jednakże, w heraldyce niemieckiej zdarzało się, że labry barwiono całe barwami pola, jeśli było ich więcej niż jedna. Tak zrekonstruował labry Tadeusz Gajl, dając srebrne podbicie.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nieznana geneza herbu. W źródłach od XVII wieku (Wojciech Wijuk Kojałowicz O familiach pruskich).

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl podaje jedno nazwisko:

Blankensztein (Blankenstein, Blankensztajn, Blanckestein).

W pracy Elżbiety Sęczys Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861(1867), można znaleźć informację, że z herbem Blankensztein wylegitymował się herbowny o nazwisku Boelke (Boehlke)[3].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 24.
  2. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  3. Elżbieta Sęczys: Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861(1867). Warszawa: DiG, 2007. ISBN 83-7181-450-X.