Blink-182

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Blink 182)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blink-182
Blink182.jpg
Blink-182
Inne nazwy Blink (1992-1994)
Rok założenia 1992
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek punk rock kalifornijski, punk rock
Aktywność 1992-2005, od 2008
Wytwórnia płytowa Filter
Grilled Cheese
MCA
Geffen
Powiązania Plus 44
Angels & Airwaves
Box Car Racer
Transplants
Obecni członkowie
Mark Hoppus
Travis Barker
Matt Skiba
Byli członkowie
Scott Raynor
Tom DeLonge
Strona internetowa

Blink-182 – amerykański zespół grający punk rock. Grupa powstała w Poway (przedmieścia San Diego, Kalifornia) w roku 1992 i była aktywna do roku 2005. Wtedy też członkowie Blinka zawiesili działalność i założyli swoje własne zespoły. Mark i Travis zaczęli nagrywać płyty z Plus 44, a Tom zajął się grupą Angels & Airwaves. 8 lutego 2009 oficjalnie ogłosili reaktywację zespołu, a 15 maja 2009 zagrali pierwszy od 4 lat koncert na żywo.

Muzycy[edytuj]

Obecny skład zespołu
Byli członkowie zespołu

Od początków do rozpadu (1992-2005)[edytuj]

Zespół został utworzony w 1992 roku w San Diego przez Marka Hoppusa i Toma DeLonge. Tom wcześniej grał w zespole Big Oily Men, lecz ten szybko się rozpadł i DeLonge szukał chętnych do grania wraz z nim w nowej grupie. W szkole średniej poznał Ann Hoppus, z którą przez jakiś czas był związany. Poznał przez nią brata Marka. Hoppus grał wcześniej w grupie The Attic Children, lecz i ta się rozpadła.

DeLonge i Hoppus od razu zaprzyjaźnili się i zaczęli wspólnie grać. Zaczynali w garażu Toma, bez perkusisty, ale za to z wieloma świetnymi pomysłami na piosenki. Wkrótce dowiedzieli się, że w szkole jest niejaki Scott Raynor, który gra na perkusji. Natychmiast go zwerbowali do gry w zespole, i mimo że Raynor wcześniej słuchał metalu, szybko udało się chłopakom przekonać go do punk rocka.

Zespół nagrał swoje pierwsze demo pt. Flyswatter w 1993 roku. Zawierało ono kilka własnych kompozycji i garść coverów innych zespołów. Potem (1994) było kolejne demo zatytułowane Buddha, na którym znalazło się kilka nowych piosenek, aż w końcu w 1995 zespół nagrał swój pierwszy długogrający krążek Cheshire Cat dla wytwórni Cargo/Grilled Cheese records. Stopniowo zdobywał coraz większą popularność, koncertując z takimi sławami jak The Offspring czy Bad Religion. W 1997 roku zespół nagrał kolejną płytę – Dude Ranch. Album odniósł duży sukces i otrzymał status złotej płyty.

Zachęcony sukcesem Blink-182 postanowił odkurzyć stare nagrania, i tak oto w 1998 roku światło dzienne ujrzała reedycja dema Buddha, tym razem wydana już jako pełen album na płycie cd. W międzyczasie od zespołu z niewyjaśnionych do końca przyczyn odszedł perkusista Scott Raynor i zastąpił go młody, uzdolniony muzyk – Travis Barker, grający wcześniej w zespole The Aquabats. W roku 1999 grupa atakuje rynek muzyczny świetnym singlem All the Small Things, pochodzącym z najnowszej płyty pt. Enema of the State. Album rozchodzi się jak świeże bułeczki, zespół zostaje dostrzeżony w Europie, zdobywa nagrodę MTV Europe Awards w kategorii Best New Act. Od tego momentu kariera tria z Kalifornii toczy się w zawrotnym tempie.

Ogólnoświatowe trasy koncertowe, wywiady, zdjęcia, wystąpienia w TV itp. W roku 2000 zostaje wydany album z wersjami koncertowymi utworów z poprzednich płyt grupy pt. The Mark, Tom and Travis Show. Płyta ukazuje się w limitowanej liczbie egzemplarzy i zawiera jeden nowy utwór. Rok 2001 okazuje się rokiem niezwykle twórczym w karierze muzyków: w czerwcu ukazuje się kolejny longplay Take Off Your Pants and Jacket, który błyskawicznie podbija rynek muzyczny na całym świecie takimi hitami jak The Rock Show czy First Date.

W tym czasie DeLonge zaczyna pisać muzykę zupełnie inną od dotychczasowej i nagrywa płytę z Barkerem, Anthonym Celestino i Davidem Kennedy jako Box Car Racer. Płyta stanowi mieszankę punk rocka z emo i hardcorem, grupa zdobywa wierne grono fanów. Na płycie gościnnie pojawiają się Tim Armstrong z Rancida i Jordan Pundnik z New Found Glory, a także Mark Hoppus w kawałku Elevator. W roku 2002 Travis Barker bierze udział w nagraniu płyty Transplants wraz z Armstrongiem i Robem Astonem. Płyta okazuje się fenomenem, łącząc wiele gatunków muzycznych.

Wreszcie w roku 2003, po dwóch latach przerwy, zespół znów wraca do studia, tym razem już jako trio blink-182, by nagrać swój szósty album zatytułowany po prostu blink 182. Ostatni koncert zespół zagrał 16 grudnia 2004. Po prawie rocznej przerwie zespół zawiesza działalność na bliżej nie określony czas z inicjatywy Toma DeLonge. 1 listopada 2005 wydaje ostatnią płytę zatytułowaną Greatest Hits.Po ogłoszeniu zawieszenia działalności Tom DeLonge założył zespół Angels & Airwaves, natomiast Travis Barker i Mark Hoppus stworzyli +44.

Powrót i plany na przyszłość (od 2009)[edytuj]

Dnia 8 lutego 2009 roku zespół pojawił się po raz pierwszy publicznie od czasu rozpadu jako prezenterzy na gali rozdania nagród Grammy[2]. Kilka dni przed tym wydarzeniem gitarzysta zespołu Angels & Airwaves, David Kennedy na oficjalnym chacie wypowiedział się[3] na temat powrotu trio, zaznaczając że zespół planuje kontynuować działalność i wydać nowy krążek. Doniesienia te potwierdziły się w trakcie rozdania wspomnianych nagród, kiedy to Travis Barker wypowiedział słowa „Graliśmy razem muzykę i zdecydowaliśmy, że będziemy ją grać dalej”, na co Mark Hoppus dodał „Blink-182 powrócił!”[4]. Trzy miesiące później zespół zagrał swój pierwszy od czasu rozpadu koncert na żywo, a latem tego samego roku wyruszył w wielką trasę koncertową po całej Ameryce, grając z takimi zespołami jak Panic! at the Disco, Fall Out Boy, Weezer i inne. Trasa ta okazała się być wielkim sukcesem, a podczas niej zespół po raz pierwszy wykonał na żywo utwory, których nie zdążył wykonać wcześniej – czyli piosenki takie jak „Not Now” czy „Always”. Nie obeszło się również bez przykrych niespodzianek, bowiem 28 sierpnia zmarł jeden z przyjaciół Travisa, Adam „DJ AM” Goldstein, w związku z czym zespół został zmuszony odwołać kilka koncertów.

W 2010 roku muzycy planowali przyjazd na koncerty do Europy, a już od stycznia wracali do studia, by zająć się w pełni tworzeniem nowego albumu, z którego pierwszy singiel miał nosić tytuł „Up All Night”. Warto również dodać, że Travis Barker zdecydował się wydać jeden z nowych utworów zespołu jako utwór na swojej solowej płycie. W 2014 roku od grupy odszedł Tom DeLonge wokalista i gitarzysta zespołu, by poświęcić się swojemu zespołowi AVA. w 2015 roku do Blinka zawitał Matt Skiba zastępując go.

Najnowszy album studyjny zespołu zatytułowany California ukaże się 1 lipca 2016 roku. Premiera pierwszego singla z albumu pt. „Bored To Death” odbyła się 28 kwietnia 2016.

Dyskografia[edytuj]

Dema i EP[edytuj]

Wideografia[edytuj]

  • 1995 M+M’s (Reżyseria: Darren Doane)
  • 1997 Josie (Reżyseria: Darren Doane)
  • 1998 Dammit (Reżyseria: Darren Doane)
  • 1999 What’s My Age Again? (Reżyseria: Marcos Siega)
  • 1999 All The Small Things (Reżyseria: Marcos Siega)
  • 2000 Adam’s Song (Reżyseria: Liz Friedlander)
  • 2000 Man Overboard (Reżyseria: Marcos Siega)
  • 2001 The Rock Show (Reżyseria: The Malloy brothers)
  • 2001 First Date (Reżyseria: The Malloy brothers)
  • 2001 Stay Together For The Kids (Reżyseria: Samuel Bayer)
  • 2003 Feeling This (Reżyseria: David LaChapelle)
  • 2004 I Miss You (Reżyseria: Jonas Akerlund)
  • 2004 Down (Reżyseria: Mr. Scandalous)
  • 2004 Always (Reżyseria: Joseph Kahn)
  • 2005 Not Now (Dwie wersje teledysku)
  • 2011 Up All Night (Reżyseria: Isaac Rentz)
  • 2011 After Midnight (Reżyseria: Isaac Rentz)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Rok Kategoria Tytułem Nagroda Nota Źródło
2000 Best Group Video "All the Small Things" MTV Video Music Awards Laur [5]
Best New Act Blink-182 MTV Europe Music Awards Laur [6]
2001 Best Rock Laur [7]
2016 Kerrang! Icon Award Kerrang! Awards Laur [8]

Przypisy

  1. Blink-182's Hoppus, Barker Blast ‘Ungrateful, Disingenuous’ Tom DeLonge (ang.).
  2. Blink-182 reuniting for this Sunday’s Grammys. The Rolling Stone, 5 lutego 2009.
  3. Zapis chatu z Davidem Kennedym na oficjanej stronie Angels & Airwaves. Modlife, 5 lutego 2009. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-11)].
  4. Blink-182 Reunite!. MTV, 8 lutego 2009.
  5. MTV Video Music Awards: The winners (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2016-06-26].
  6. MTV Europe Music Awards: The winners (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2016-06-26].
  7. Gordon Masson. Universal Triumphs at MTV Europe Awards. „Billboard”. Tom 113, Nr 47, s. 65, 2002-11-24. Nielsen Business Media, Inc.. ISSN 0006-2510 (ang.). 
  8. KERRANG! AWARDS 2016: THE WINNERS! (ang.). www.kerrang.com. [dostęp 2016-06-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]