Bohdan Bartosiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Bartosiewicz
Data i miejsce urodzenia 21 października 1918
Michałowice
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 2015
Warszawa

Bohdan Bartosiewicz pseud. "Bartek" (ur. 21 października 1918 w Michałowicach, zm. 2 grudnia 2015 w Warszawie) – polski koszykarz i siatkarz, zawodnik klubów warszawskich, reprezentant Polski, brązowy medalista mistrzostw Europy w koszykówce, trener.

Koszykówka[edytuj | edytuj kod]

W mistrzostwach Polski w koszykówce w 1939 jako zawodnik Polonii Warszawa zdobył srebrny medal. W tym samym roku zadebiutował w reprezentacji Polski na Mistrzostwach Europy w Kownie, zdobywając z drużyną brązowy medal. Najprawdopodobniej zagrał we wszystkich meczach - w trzech z nich zdobył 24 punkty.

Karierę koszykarską kontynuował po II wojnie światowej. W pierwszych mistrzostwach powojennych w 1946 r. w barwach Społem Warszawa zajął czwarte miejsce. W 1947 zdobył mistrzostwo Polski w barwach AZS Warszawa oraz został powołany do reprezentacji na ME w Pradze, gdzie Polska zajęła szóste miejsce. Sam zawodnik zagrał prawdopodobnie we wszystkich siedmiu meczach, w sześciu z nich zdobywając 27 punktów.

Po rozpoczęciu rozgrywek ligowych w sezonie 1947/1948 grał w dalszym ciągu w AZS Warszawa. Jego drużyna plasowała się kolejno - w 1948, 1949 i 1950 na czwartym, a w 1951 na siódmym miejscu. W 1951 zakończył karierę reprezentacyjną, łącznie wystąpił w 40 spotkaniach.

W sezonie 1951/1952 jako grający trener AZS Warszawa poprowadził swoją drużynę do kolejnego siódmego miejsca (jego zawodnikami byli m.in. Andrzej Nartowski i Krzysztof Marek Sitkowski). W sezonie 1952/1953 w tej samej roli zajął z AZS Warszawa 10 miejsce. W kolejnym zastąpił go na stanowisku trenera Zygmunt Olesiewicz.

Następnie prowadził drużyny młodzieżowe w AZS Warszawa i krótko w Starcie Warszawa. Od lat sześćdziesiątych pracował w Polonii Warszawa, zdobywając z żeńską drużyną seniorską brązowy medal w sezonie 1966/1967 i 1974/1975 oraz wicemistrzostwo Polski w sezonie 1975/1976.

Siatkówka[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej odnosił również sukcesy w siatkówce. W 1946 zdobył mistrzostwo Polski jako zawodnik Społem Warszawa. Sukces ten powtórzył w barwach AZS Warszawa w 1947 i 1949, zdobywając ponadto brązowy medal w 1948. W latach 1948-1949 zagrał 10 razy w reprezentacji Polski, w tym w historycznym pierwszym meczu tej drużyny 28 lutego 1948 z Czechosłowacją oraz pierwszym międzynarodowym turnieju z udziałem Polski - Igrzyskach Bałkańskich w Sofii.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • brązowy medalista Mistrzostw Europy w koszykówce,
  • dwukrotny uczestnik Mistrzostw Europy w koszykówce,
  • mistrz i wicemistrz Polski w koszykówce,
  • trzykrotny mistrz Polski i brązowy medalista w siatkówce
  • reprezentant Polski w koszykówce i siatkówce
  • wicemistrzostwo Polski i dwa brązowe medale jako trener żeńskiej drużyny Polonii Warszawa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Łaszkiewicz. Polska koszykówka męska 1928-2004. Inowrocław 2004
  • T. Małolepszy. Historia koszykówki. Mistrzostwa Europy od Szwajcarii - 1935 r. do Polski - 2009 r. Ruda Śląska 2009
  • Wrocław 1963. Program XIII Mistrzostw Europy w koszykówce
  • S. Sieniarski. 70 lat "czarnych koszul". Warszawa 1984
  • K. Mecner. 80 lat polskiej siatkówki. (b.m.i d. w.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]