Zbigniew Resich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Resich
Data i miejsce urodzenia 30 września 1915
Wiedeń
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 1989
Konstancin-Jeziorna
Pierwszy prezes Sądu Najwyższego
Okres od 23 maja 1967
do 21 stycznia 1972
Poprzednik Jan Wasilkowski
Następca Jerzy Bafia
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej
Zbigniew Resich
Cracovia
Data i miejsce urodzenia 30 września 1915
Wiedeń, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 1989
Konstancin-Jeziorna, Polska
Obywatelstwo Polska
Kariera
Aktywność 1932–1948
Grób Zbigniewa Resicha i jego żony Zofii

Zbigniew Resich (ur. 30 września 1915 w Wiedniu, zm. 19 stycznia 1989 w Konstancinie-Jeziornie) – polski prawnik oraz sportowiec, profesor nauk prawnych, w latach 1967–1972 pierwszy prezes Sądu Najwyższego, a w latach 1975–1981 dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Poseł na Sejm PRL V kadencji.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim i odbyciu aplikacji sądowej został sędzią. W latach 1945–1953 był sędzią Sądu Wojewódzkiego w Krakowie, a w latach 1953–1972 sędzią Sądu Najwyższego. W latach 1958–1967 był Prezesem Izby Cywilnej SN, a w latach 1967–1972 Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego. W latach 1958–1964 przewodniczył zespołowi postępowania cywilnego Komisji ds Reformy Prawa Cywilnego. Był współtwórcą kodeksu postępowania cywilnego z 1964. W latach 1969–1972 był posłem na Sejm PRL V kadencji z ramienia PZPR. Przewodniczył też Zarządowi Głównemu Zrzeszenia Prawników Polskich (1967–1972).

Od 1965 był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego (w Zakładzie Postępowania Cywilnego), a w latach 1975–1981 dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UW. Głównym polem zainteresowań naukowych prof. Resicha było postępowanie cywilne, ale także prawo międzynarodowe, a zwłaszcza ochrona praw człowieka.

W latach 1962–1970 był członkiem Komisji Praw Człowieka ONZ, pełnił kolejno funkcje przewodniczącego i wiceprzewodniczącego. Uczestniczył czterokrotnie w składzie Delegacji Rządowej na Zgromadzenie Ogólne ONZ. Był jednym z twórców takich dokumentów międzynarodowych jak Międzynarodowe Pakty Praw Człowieka, konwencja o likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej czy konwencja o nieprzedawnianiu zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości[1]. Był członkiem Polskiej Grupy Narodowej Stałego Trybunału Rozjemczego w Hadze[2]. Prowadził wykłady na uniwersytetach w: Santiago de Compostela, Neapolu, Amsterdamie, Teheranie, Wiedniu, Salzburgu i Paryżu.

W 1980–1981 przewodniczył społecznej komisji ds. opracowania projektu nowej ustawy o szkolnictwie wyższym (tzw. Komisja Resicha). Projekt ten, zawierający postulaty autonomii uczelni od władz państwowych, nie został wdrożony.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest ojcem dziennikarki Alicji Resich-Modlińskiej.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Poznanie prawdy w procesie cywilnym (1958)
  • Dopuszczalność drogi sądowej w sprawach cywilnych (1962)
  • Przesłanki procesowe (1966)
  • Ochrona praw człowieka w prawie międzynarodowym (1972)
  • Nauka o organach ochrony prawnej (1977)
  • Polska w obronie praw człowieka (1978)
  • Res iudicata (1978)
  • Postępowanie cywilne (współautor Jerzy Jodłowski) (1979, najnowsze wydanie 2005)
  • Międzynarodowa ochrona praw człowieka (1981)

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W młodości Resich był koszykarzem. Czterokrotnie brał udział jako reprezentant Polski w mistrzostwach Europy (w 1937, 1939, 1946 i 1947); w mistrzostwach w 1939 został (wraz z drużyną) brązowym medalistą. Kontuzja wyeliminowała go ze startu na olimpiadzie w Berlinie w 1936. 27 razy był reprezentantem Polski.

Przez całą karierę (1932–1948) reprezentował barwy Cracovii. Zdobył z nią mistrzostwo Polski w 1938 i wicemistrzostwo w 1946, a także Puchar Polski w 1935.

Grał także w piłkę ręczną i siatkówkę. W piłce ręcznej pięć razy wystąpił w reprezentacji Polski. Był brązowym medalistą mistrzostw Polski (1938).

W 1985 otrzymał medal Kalós Kagathós.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konwencja o niestosowaniu przedawnienia wobec zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości (Dz.U. z 1970 r. Nr 26, poz. 208)
  2. M. Jędrzejewska, T. Ereciński, Studia z prawa postępowania cywilnego: Księga Pamiątkowa ku czci Zbigniewa Resicha, Warszawa 1985, s. 7
  3. a b Profil na stronie Biblioteki Sejmowej