Bolesław Kusiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Kusiński
nadkomisarz Policji Państwowej nadkomisarz Policji Państwowej
Data i miejsce urodzenia 3 października 1891
Radomsko
Data i miejsce śmierci 1940
Twer
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939

Bolesław Kusiński (ur. 3 października 1891 w Radomsku, zm. 1940 w Twerze) – oficer polskiego kontrwywiadu, później nadkomisarz Policji Państwowej, jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bolesław Kusiński urodził się 3 października 1891 w Radomsku, w rodzinie Antoniego i Franciszki z Olszewskich. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. W okresie I wojny światowej żołnierz Legionów Polskich. Od 11 listopada 1918 roku do 31 grudnia 1918 roku oraz od 1 lipca 1919 roku w Wojsku Polskim. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 434. lokatą w korpusie oficerów administracji, w dziale gospodarczym. Jego oddziałem macierzystym był wówczas Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy Nr X w Przemyślu[1]. W 1923 roku pełnił służbę w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 10 w Przemyślu[2]. W 1924 roku pozostawał w Kadrze Oficerów Korpusu Intendentury przy Departamencie VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych będąc oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 10[3].

W tym samym roku został przeniesiony do kontrwywiadu Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1926 roku przedstawiciel Oddziału II Sztabu Generalnego w Dowództwie KOP. Następnie został przeniesiony do kadry Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych i przydzielony do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Z dniem 31 sierpnia 1928 roku został przeniesiony do rezerwy[4]. W 1934 roku jako porucznik rezerwy administracji pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[5].

Od 1 września 1928 roku w Policji Państwowej w randze nadkomisarza; pracował w Komendzie Głównej. 11 sierpnia 1936 roku został przeniesiony do dyspozycji komendanta głównego Policji Państwowej. Od 29 maja 1937 roku do września 1939 roku był zastępcą komendanta Policji Państwowej miasta stołecznego Warszawy.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Ostaszkowie. W czasie pobytu w obozie prowadził pracę uświadamiającą wśród więzionych tam policjantów, za co był przez 72 dni przetrzymywany w areszcie[6]. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w Miednoje. Od 2 września 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje.

4 października 2007 roku został pośmiertnie awansowany na stopień podinspektora Policji[7][8][9].

4 kwietnia 2011 roku na terenie Gimnazjum nr 3 im. Janusza Kusocińskiego przy ul. Siennickiej 17 w Mińsku Mazowieckim uroczyście posadzono poświęcony mu Dąb Pamięci. Powstała również niewielka publikacja na jego temat.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 394, tu jako datę urodzenia podano 16 września 1894 roku.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1307, 1324.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 23, 1187, 1204.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 304.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 244 tu jako datę urodzenia podano 3 października 1891 roku.
  6. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska: Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa 2010, str. 104–105. ​ISBN 978-83-247-2036-1
  7. Funkcjonariusze Policji – Uroczysty Apel Pamięci 9 listopada 2007 roku, plac marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie polskieradio.pl [dostęp 2012-03-17]
  8. Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ​ISBN 978-83-917780-5-0​.
  9. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE (pol.). katedrapolowa.pl. [dostęp 2012-12-17]. s. 70.
  10. M.P. z 1932 r. Nr 109, poz. 142
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 66)
  12. Ostatnia droga, Białystok 1998, s. 9. ​ISBN 83-909948-0-1​.
  13. Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]