Bonawentura Lenart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bonawentura Lenart
Miejsce urodzenia 8 sierpnia 1881
Data i miejsce śmierci Oświęcim
9 kwietnia 1973
profesor
Specjalność: konserwacja zabytków
Uczelnia Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Na Powązkach warszawskich

Bonawentura Lenart (ur. 8 sierpnia 1881 w Oświęcimiu, zm. 9 kwietnia 1973 w Warszawie) – polski grafik, liternik, konserwator, profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

W latach 1909–1915 pracował jako kierownik wzorowej pracowni konserwatorskiej w Krakowie. W 1913 był współzałożycielem z grupą innych artystów pracowni artystycznej Warsztaty Krakowskie zajmującej się projektowaniem, ale także wykonywaniem wzornictwa przemysłowego. Pracownia ta wzorowała się na Wiener Werkstätte. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich (pseudonim Wyklejka), zaszeregowany do intendentury 1 pułku piechoty Legionów I Brygady Legionów, a następnie przeniesiony do grupy prowiantowej tego pułku. Przeniesiony do rezerwy w 1919 w stopniu podporucznika.

Później zajmował się introligatorstwem i konserwacją książek, a także rękopisów. W latach 1919–1929 kierownik pracowni doświadczalnej liternictwa, drukarstwa i introligatorstwa przy Wydziale Sztuk Pięknych uniwersytecie w Wilnie. W 1929 założył w Bibliotece Narodowej Pracownię Konserwatorską. W latach 1929–1939 konserwator Biblioteki Narodowej. W 1936 utworzył Biuro Introligatorskie.

Po II wojnie światowej, zorganizował w Warszawie Pracownię Konserwacji Zabytków Grafiki i wykładał w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych od 1951 roku. W latach 1945–1955 kierownik pracowni konserwatorskiej Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków. Uchwałą Rady Państwa z 29 października 1947 „za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej” odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1], a w 1949 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy[2]. W 1955 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Sławę zyskał jako wynalazca szeregu ulepszeń w technice oprawy książki i stemplowych wyklejanek. Wykonał oprawy: Teka od Narodu Polskiego dla Ameryki (1926) i Połączenie Krakowa z Pogórzem (Magistrat krakowski Marchott, Muzeum techniczno-przemysłowe w Krakowie).

Pochowany na Powązkach wraz z żoną Pauliną, obok kwater żołnierzy batalionu „Zośka”. Tuż przy nim pochowani są jego synowie: phm. ppor. Jan Lenart i ppor. Wojciech, żołnierze baonu „Zośka”, którzy zginęli w powstaniu warszawskim. Autor szeregu rozpraw z dziedziny drukarstwa i grafiki. Wydał: Konserwacja książki zabytkowej i jej oprawy (1926), Liternictwo (1928), Piękna książka (1928).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1947 r. nr 149, poz. 894, pkt 5.
  2. 22 lipca 1949 M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58
  3. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]