Centrum Bankowo-Finansowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Centrum Bankowo-Finansowe
(dawniej Dom Partii)
Obiekt zabytkowy nr rej. A-896 z 16 listopada 2009
Ilustracja
Gmach od strony ronda de Gaulle'a
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Nowy Świat 6/12
00-497 Warszawa
Typ budynku biurowiec
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Wacław Kłyszewski
Jerzy Mokrzyński
Eugeniusz Wierzbicki
Inwestor KC PZPR
Ukończenie budowy 1 maja 1952
Pierwszy właściciel KC PZPR
Obecny właściciel Centrum Bankowo-Finansowe „Nowy Świat” SA
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Centrum Bankowo-Finansowe(dawniej Dom Partii)”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Centrum Bankowo-Finansowe(dawniej Dom Partii)”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Centrum Bankowo-Finansowe(dawniej Dom Partii)”
Ziemia52°13′51,75″N 21°01′20,61″E/52,231042 21,022392
Strona internetowa

Centrum Bankowo-Finansowe, dawniej zwyczajowo Dom Partii lub Biały Dom – budynek biurowy w Warszawie znajdujący się przy rondzie Charles’a de Gaulle’a, pod adresem ul. Nowy Świat 6/12.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Dziedziniec budynku

Do lat 40. XX wieku w tym miejscu, pod adresem ul. Nowy Świat 14, znajdowała się kamienica Jasińskiego, w której w latach 1827–1918 miała siedzibę Izby Obrachunkowa[1], w latach 1915–1918 niemiecka Kolej Przewozów Wojskowych, Dyrekcji Generalnej Warszawa (Militäreisenbahn – Generaldirektion Warschau), a w latach 1918–1939 Ministerstwo Komunikacji, choć w 1931 główną siedzibę resortu przeniesiono na ul. Chałubińskiego 4/6[2][3].

Na projekt budynku rozpisano w 1947 konkurs architektoniczny. Spośród 10 zaproszonych zespołów wybrano projekt zespołu „Tygrysów” (Wacław Kłyszewski, Jerzy Mokrzyński i Eugeniusz Wierzbicki). Budowę rozpoczęto w lipcu 1948[4]. Budynek oddano do użytku 1 maja 1952 jako tak zwany Dom Partii (siedzibę Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej). Zbudowany został oficjalnie ze składek członków partii; tak naprawdę koszty pokryto z kasy państwa i z wymuszonych zakupów cegiełek[5]) i później mieścił się tu też Komitet Warszawski PZPR. Do budowy wykorzystano m.in. granit ze zniszczonego mauzoleum Hindenburga.

W latach 1991–2000 w budynku miała siedzibę Giełda Papierów Wartościowych, która później przeniosła się do Centrum Giełdowego. 16 kwietnia 1991 obyła się tam pierwsza sesja giełdowa[6]. Na mocy decyzji premiera Tadeusza Mazowieckiego z lipca 1990 środki z wynajmu zostały przeznaczone na budowę nowej Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego.

Właścicielem budynku jest Centrum Bankowo-Finansowe „Nowy Świat” SA, której udziałowcami są Mars Fundusz Inwestycyjny Zamknięty oraz Fundacja Uniwersytetu Warszawskiego. Głównymi najemcami są Agencja Rozwoju Przemysłu oraz Bank Gospodarstwa Krajowego.

W maju 2005 przed budynkiem odsłonięto pomnik Charles’a de Gaulle’a[7]. 16 listopada 2009 budynek został wpisany do rejestru zabytków[8].

Do 2019 na parterze budynku znajdował się salon sprzedaży samochodów marki Ferrari[9]. Do 2020 w budynku miało swoją siedzibę Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Szenic: Najstarszy szlak Warszawy. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1955, s. 278.
  2. Stanisław Szenic: Najstarszy szlak Warszawy. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1955, s. 278.
  3. Spis abonentów warszawskiej sieci telefonów Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej i rządowej warsz. sieci okręgowej 1938
  4. Władysław Bartoszewski, Bogdan Brzeziński, Leszek Moczulski: Kronika wydarzeń w Warszawie 1939–1949. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 177.
  5. Dominika Olszewska: Dom Partii już zabytkowy. Ale salon Ferrari będzie. wyborcza.pl/warszawa, 2010-02-03. [dostęp 2018-02-17].
  6. Dawid Krawczyk. Jak w Domu Partii skończył się komunizm. „Gazeta Stołeczna”, s. 12, 16 kwietnia 2021. 
  7. Francuzi warszawiakom. W: Urząd m.st. Warszawy [on-line]. um.warszawa.pl, 11 maja 2005. [dostęp 2019-05-11].
  8. Monika Dziekan: Dom Partii w rejestrze zabytków, 16.11.2009 r.. mwkz.pl. [dostęp 2018-02-17].
  9. O nas. Ferrari Warszawa. ferrariwarszawa.com. [dostęp 2019-08-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]