Cesarstwo Palmyry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Palmyra
Cesarstwo Palmyry
263-272/273
Stolica Palmyra
Ustrój polityczny Monarchia absolutna
Ostatnia głowa państwa Cesarz Waballat/Septimius Antiochus
odłączenie się od będącego w kryzysie Imperium Rzymskiego Septimius Odenathus
263
Wcielone do Imperium Rzymskiego po podboju militarnym Aurelian
272/273
Religia dominująca politeistyczne religie Wschodu i chrześcijaństwo
Mapa
Bliski Wschód, południowo-wschodnia Azja Mniejsza, Mezopotamia, rzymska Arabia i Egipt w 271 roku

Cesarstwo Palmyry – samozwańcze, efemeryczne i semickie cesarstwo istniejące w latach 263-272/273[a] we wschodniej części Cesarstwa Rzymskiego.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Od lat 40. III wieku królem syryjskiego miasta Palmyry był Odenat. Rządzone przez niego państwo było silne militarnie, oraz ekonomicznie z powodu przebiegających przez nie szlaków handlowych. Odenat pozostawał wierny Rzymowi. Pomógł między innymi cesarzowi Walerianowi w walce z władcą Persji Szapurem I. W zamian został uhonorowany przez Waleriana. Następnie cesarz Galien miał zamiar uczynić z Palmyry centrum rzymskiej polityki wojskowej na Wschodzie. W 263 Odenat przyjął tytuł imperator, oraz corrector totus Orientis ("nadzorca całego Wschodu"). Oprócz tego mianował się królem królów Wschodu. Otrzymał także pozwolenia na noszenie cesarskiej korony laurowej[1]. Palmyra dwukrotnie pokonała Persów, ale w 267 Odenat został zasztyletowany, prawdopodobnie właśnie na polecenie Rzymian. Powodem mogło być dojście do zbyt dużej siły politycznej: w 263 Odenat przejął kontrolę nad Lewantem, Mezopotamią i wschodnimi regionami Anatolii.

Rządy Zenobii[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci Odenata władzę po nim objęła jego żona Septimia Zenobia w imieniu małoletniego syna Waballata[2]. Zenobia była ambitną regentką i kontynuowała ekspansywną politykę swego męża. Najpierw podbiła Egipt na czele siedemdziesięciu tysięcy żołnierzy, a następnie ruszyła ku Azji Mniejszej. Celem Zenobii było przeniesienie stolicy kraju do Antiochii[3]. Cesarz Lucjusz Domicjusz Aurelian odbił te tereny, a Zenobia została opuszczona przez dotychczasowych stronników. Na zorganizowany opór cesarz natrafił w Antiochii, ale pokonał wrogie oddziały, w tym także żołnierzy rzymskich, którzy przeszli na stronę Palmyry. Następnie Aurelian dokonał pozorowany odwrót, by później zająć Emesę. Jako ostatnia została zdobyta sama Palmyra w 272. Zenobia próbowała uciec, ale została pojmana[4]. Później doszło jeszcze do buntu Palmyry, w wyniku którego nowym cesarzem obrany został inny syn Zenobii Septimius Antiochus. Ostatecznie także i on został dość szybko pokonany[5]. Zwycięski Aurelian postanowił zniszczyć miasto i rozebrać jego mury, co stanowiło cios dla tamtejszego handlu ze Wschodem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze naukowej spotykane są różne ramy czasowe istnienia państwa, jednak to właśnie w 263 Odenat przyjął tytuł imperatora. Z kolei cezurą końca cesarstwa może być zarówno pokonanie Zenobii w 272, jak i jej syna Antiocha rok później

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Timothy E. Gregory: Historia Bizancjum. s. 28.
  2. Timothy E. Gregory: Historia Bizancjum. s. 29.
  3. Józef Wolski: Historia Powszechna. Starożytność. s. 451.
  4. Timothy E. Gregory: Historia Bizancjum. s. 31.
  5. Pat Southern, Empress Zenobia: Palmyra's Rebel Queen, s. 152

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Timothy E. Gregory: Historia Bizancjum. przeł. Justyn Hunia. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008. ​ISBN 978-83-233-2588-8​.
  • Józef Wolski, Historia Powszechna. Starożytność, wydanie dziesiąte, Warszawa, 2002.
  • Pat Southern, Empress Zenobia: Palmyra's Rebel Queen, 2008.