Cesarstwo galijskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cesarstwo galijskie
Imperium Galliarum
259/260 – 273/274
Język urzędowy

łacina

Stolica

Trewir

Ustrój polityczny

monarchia

Typ państwa

cesarstwo

Ostatni cesarz

Tetryk II

Powierzchnia
 • całkowita


616 000 (Galia)
ok. 1 300 000 (z Hiszpanią i Brytanią) km²

Przywrócenie do Cesarstwa Rzymskiego

Aurelian
273

Religia dominująca

religia starożytnego Rzymu

Mapa
Cesarstwo Rzymskie (czerwień), Królestwo Palmyry (żółte) oraz Cesarstwo galijskie (zielone) w 271 roku n.e.

Cesarstwo galijskie (łac. Imperium Galliarum) – samozwańcze cesarstwo w okresie kryzysu wieku III, powołane między 259 a 260 w zachodnioeuropejskiej części Cesarstwa Rzymskiego przez uzurpatora Postumusa; istniało do 274. Składało się z części rzymskich prowincji Galia, Hispania, Betyka i Brytania.

Kryzys wywołało wzięcie do niewoli cesarza Waleriana I przez perskich Sasanidów. Seria rewolt wojska w prowincjach naddunajskich doprowadziła do odsłonięcia bronionej przez Postumusa linii Renu. Ten wykorzystał osłabienie armii rzymskiej, zabił Salonina tj. syna cesarza Galiena, i sam obwołał się cesarzem w Colonia Agrippina. Utworzył nowe cesarstwo ze stolicą w Trewirze, powołał wzorowaną na rzymskiej własną hierarchię urzędniczą. W 261 odparł atak Franków i Alemanów, którzy przekroczyli Ren.

Sytuacja gospodarcza i społeczna w tym młodym Cesarstwie przedstawiała się tragicznie, więc, gdy w 273/274 cesarz Lucjusz Domicjusz Aurelian przekroczył Alpy i najechał Cesarstwo Galijskie, jego ówczesny cesarz Tetryk II poddał się bez oporów, a Imperium Galliarum zostało bezboleśnie wcielone do Imperium Rzymskiego.

Terytorium[edytuj | edytuj kod]

Rdzeniem tego tworu państwowego były rzymskie prowincje:

Luźniej związane to:

Cesarze galijscy[edytuj | edytuj kod]