Cinerama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Cinerama – sposób szerokoekranowego wyświetlania obrazu. Polega na użyciu trzech zsynchronizowanych projektorów, które wyświetlają obraz na ogromnym, zakrzywionym ekranie o szerokości kątowej 146°. Rejestracja obrazu dla tego systemu również wymaga synchronizacji, stosuje się trzy 35. milimetrowe kamery.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cinerama została wymyślona przez Freda Wallera i Meriana C. Coopera. Prekursorem tej techniki był niemy film Abel'a Gance'a Napoleon z 1927 roku. Końcowa sekwencja tego filmu była równocześnie wyświetlana na trzech ekranach przez trzy zsynchronizowane projektory. Do końcowej sekwencji, do środkowego obrazu doszedł lewy i prawy obraz nagrany przez zsynchronizowane kamery.

Premiera Cineramy[edytuj | edytuj kod]

Cinerama była po raz pierwszy zaprezentowana 30 września 1952 roku na Broadway Theatre w Nowym Jorku. O tym wydarzeniu na pierwszej stronie pisał nowojorski dziennik New York Times. W premierze uczestniczyli między innymi: gubernator Nowego Jorku Thomas Dewey, skrzypek Fritz Kreisler, James Farley, prezes NBC David Sarnoff, prezes CBS William S. Paley, broadwayowski kompozytor Richard Rodgers, hollywoodzki producent filmowy Louis B. Mayer.

W następnym dniu krytyk filmowy Bosley Crowther w dzienniku New York Times zrecenzował tę premierę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]