Hi-fi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: singel Hi-Fi / Nie będę Julią i album Złota kolekcja: Hi-Fi grupy Wanda i Banda.

Hi-fi[a] (czyt. haɪ̯fɪ[b]), skrótowiec (od ang. high fidelity, wysoka wierność) – nazwa określająca odtwarzanie dźwięku o jakości bardzo zbliżonej do oryginału[1]. Parametry, które muszą spełniać urządzenia oznaczone symbolem hi-fi są określone w niemieckiej normie DIN 45500 z roku 1973 (w innych krajach stosowano także normę IEC 268). Dotyczy ona m.in. maksymalnego poziomu szumów i zniekształceń nieliniowych, a także pasma przenoszenia wyznaczonego na podstawie charakterystyki amplitudowej.

Pojęcie hi-fi zaczęło być popularne w latach 60, 70 i 80 XX w., kiedy w wyniku nowych możliwości technicznych wzrastała jakość urządzeń, a producenci wyróżniali lepsze modele tym oznaczeniem. Produkty spełniające normę DIN 45500 zaczęły się lepiej sprzedawać, w związku z zapotrzebowaniem klientów na lepszą jakość odtwarzania, mimo wyższej ceny.

Pod koniec XX wieku znaczenie określenia hi-fi zmniejszyło się ze względu, że większość produkowanych urządzeń elektroakustycznych spełniała normy jakościowe stawiane trzydzieści lat wcześniej najdroższym urządzeniom. Np. norma niemiecka dopuszczała dla urządzeń klasy hi-fi, przy paśmie odtwarzania 20 Hz – 20 kHz i mocy 2×20 W, do nierównomierności poziomu odtwarzania ±3 dB i jednoprocentowych zniekształceń nieliniowych (na częstotliwości 1 kHz) przy pracy ciągłej (pod tym pojęciem rozumiano co najmniej 10 minut) z sygnałem sinusoidalnym. Rozwój elektroniki pozwolił na skonstruowanie lepszych urządzeń – współcześnie takie parametry posiadają np. wzmacniacze skonstruowane przy pomocy jednego układu scalonego i kilku elementów biernych.

Obok hi-fi używane jest również określenie hi-end, niemające swego odniesienia w jakichkolwiek normach, co sprawia, że w ofertach producentów sprzętu elektroakustycznego sprzęt wysokiej wierności nadal jest określany najczęściej mianem ang. hi-fi components, czyli składniki hi-fi – tak określane są elementy zestawów elektroakustycznych: wzmacniacze elektroakustyczne, radioodbiorniki w formie tzw. tunera, magnetofony, odtwarzacze CD, gramofony.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Na niektórych urządzeniach spotkane są również określenia Hi-Fi, HI-FI.
  2. Taka wymowa obowiązuje jedynie w Polsce, w języku angielskim to haɪ̯faɪ.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. McGraw-Hill: The McGraw-Hill Dictionary of Engineering. Mark D. Licker (wyd.), Joe Faulk (red.). Wyd. 2. Warszawa: McGraw-Hill, 2003. ISBN 0-07-141799-0.