Cyjon rudy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cyjon rudy
Cuon alpinus[1]
(Pallas, 1811)
Cyjon rudy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj cyjon
Gatunek cyjon rudy
Podgatunki
  • C. a. alpinus (Pallas, 1811)
  • C. a. hesperius (Afanasjev & Zolotarev, 1935)
  • C. a. sumatrensis (Hardwicke, 1821)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Cyjon rudy[3], cyjon[a] (Cuon alpinus) – gatunek ssaka z rodziny psowatych (Canidae) o wyglądzie przypominającym zarówno lisa (puszysty ogon, niezbyt wysokie nogi) jak psa (kształt łba, zaokrąglone uszy). Latem sierść cyjona jest ruda niczym u lisa, zimą szaro-biało-ruda. Ogon od nasady rudawy u końca brązowy, czasami nawet czarny. Obecnie zamieszkuje Indie, Chiny, Indochiny i Indonezję, a dawniej występował również w Europie. Jedyny przedstawiciel rodzaju Cuon (nazwa nadana przez Briana H. Hodgsona w 1838 r.). Tworzy 3 podgatunki[4].

Dane liczbowe[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała (z ogonem): 76-112 cm
  • długość ogona: 30-50 cm
  • wysokość: 43-50 cm
  • masa: 15-20 kg (samice lżejsze, 10-13 kg)
  • ciąża: 60-62 dni
  • liczba młodych: 2-12
  • liczba osobników w stadzie: 5-20

Cyjony polują w stadach, a ich ofiarami najczęściej są gady, gryzonie i sarny. Polując w grupie, są w stanie upolować duże zwierzę, jak na przykład bawołu czy jelenia. Umożliwia im to duża wytrwałość: po dłuższej ucieczce bawół pada z wycieńczenia. Nie gardzą także owadami i pokarmem roślinnym (niektóre owoce). Ciąża trwa 2 miesiące. Po upływie tego czasu w jamie rodzi się kilka młodych. Szczenięta od dzieciństwa są dzikie, nieufne i trudno je oswoić. Towarzyszą one polującym rodzicom już miesiąc po urodzeniu.

Cyjon

Uwagi

  1. Nazwa cyjon używana jest również w odniesieniu do rodzaju Cuon (zob. cyjon).

Przypisy

  1. Cuon alpinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Durbin, L.S., Hedges, S., Duckworth, J.W., Tyson, M., Lyenga, A. & Venkataraman, A. (IUCN SSC Canid Specialist Group - Dhole Working Group) 2008, Cuon alpinus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-07-12] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 149. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cuon alpinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 19 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Trepka, Kazimierz Frączek, Grzegorz Wojtasik "Encyklopedia zwierząt ssaki", Wydawnictwo SCRIBA, Racibórz 2004