Czerwona Ławka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czerwona Ławka
Widok od strony Dolinki Lodowej. Od lewej: Spąga, Niżnia Czerwona Ławka, Mała Spąga, Wyżnia Czerwona Ławka
Widok od strony Dolinki Lodowej. Od lewej: Spąga, Niżnia Czerwona Ławka, Mała Spąga, Wyżnia Czerwona Ławka
Państwo  Słowacja
Wysokość 2352 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Mały Lodowy Szczyt, Spąga
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Czerwona Ławka
Czerwona Ławka
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Czerwona Ławka
Czerwona Ławka
Ziemia 49°11′19″N 20°11′08″E/49,188611 20,185556

Czerwona Ławka (słow. Priečne sedlo, niem. Roteturmscharte, Roterturmpass, Vordere Rote Bank, węg. Vörös-torony-hágó) – przełęcz w bocznej, odchodzącej w zworniku Małego Lodowego Szczytu (Široká veža), grani słowackich Tatr Wysokich.

Wyżnia Czerwona Ławka i łańcuchy wyprowadzające na przełęcz
Widok od strony Doliny Staroleśnej. W środku zdjęcia widoczna Mała Spąga, rozdzielająca siodła przełęczy

Przełęcz utworzona jest przez dwa głębokie wcięcia (2352 m n.p.m.) pomiędzy Małym Lodowym Szczytem a Spągą groźnie zwieszającą się nad przełęczą. Wschodnie zbocza spod przełęczy opadają do Dolinki Lodowej (górne odgałęzienie Doliny Małej Zimnej Wody), zbocza zachodnie do Strzeleckiej Kotliny w górnym piętrze Doliny Staroleśnej. Przez Czerwoną Ławkę zbudowano w latach w latach 1935–37 szlak turystyczny. Trasa jest eksponowana i zabezpieczona łańcuchami. Są to jedne z najdłuższych łańcuchów w Tatrach, sama zaś przełęcz nazwana została w 1956 r. przez Jana Alfreda Szczepańskiego „słowackim Zawratem”. Przez wiele lat szlak ten był jednokierunkowy, w 2013 r. zamontowano dodatkowe łańcuchy i klamry umożliwiające bezpieczne przejście w obu kierunkach[1]. Z przełęczy prowadzi nieoznakowana, najłatwiejsza droga na Mały Lodowy Szczyt[2].

Czerwona Ławka składa się z dwóch siodeł rozdzielonych niewielką turniczką zwaną Małą Spągą. Siodło znajdujące się bliżej Małego Lodowego Szczytu nosi nazwę Wyżnia Czerwona Ławka, a siodło bezpośrednio poniżej Spągi nazywane jest Niżnią Czerwoną Ławką. Szlak prowadzi przez Wyżnią Czerwoną Ławkę.

Polska nazwa związana jest z kolorem skał poniżej przełęczy, nazwa słowacka to „poprzeczna przełęcz”. Rejon przełęczy zbudowany jest z mylonitów i porasta go bogata flora roślin. Pomimo surowych warunków (duża wysokość nad poziomem morza) stwierdzono tutaj występowanie jeszcze 50 gatunków roślin naczyniowych, w tym aż 8 gatunków skalnic.

Pierwsze znane przejścia turystyczne:

Szlaki turystyczne[edytuj]

Szlak żółty – żółty szlak od Schroniska Téryego w Dolinie Małej Zimnej Wody przez Dolinkę Lodową, Czerwoną Ławkę i górne piętro Doliny Staroleśnej do Schroniska Zbójnickiego. Szlak jest czynny tylko od 16 czerwca do 31 października.
  • Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h
  • Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h[3]

Przypisy

  1. Priečnym sedlom v oboch smeroch (słow.). [dostęp 2013-11-02].
  2. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XVI. Rozdziele – Czerwona Ławka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1973.
  3. Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.

Bibliografia[edytuj]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
  3. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.