Dawid z Garedży

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dawid
święty mnich
Ilustracja
Dawid i Lucjan na miniaturze z XVIII w.
Data urodzenia I poł. VI w.
Data śmierci II poł. VI w.
Czczony przez Gruziński Kościół Prawosławny
Wspomnienie 7/20 maja, czwartek po święcie Wniebowstąpienia

Dawid z Garedży (ur. w I połowie VI w., zm. w II poł. VI w.) – święty mnich chrześcijański.

Według hagiografii pochodził z Syrii. W młodości dołączył do klasztoru założonego przez mnicha Jana i razem z nim opuścił pustynię w Syrii jako jeden z dwunastu wybranych uczniów[1]. Razem z innymi mnichami ze wspólnoty kierowanej przez Jana żył następnie na górze Zaden (późniejsza Zedazeni) i był uznawany przez miejscową ludność za świętego ascetę i cudotwórcę[2]. Następnie na polecenie Jana opuścił górę, by razem z mnichami Tadeuszem, Szio, Pirosem, Michałem i Izydorem udać się do Kartlii, gdzie działał już inny uczeń Jana – biskup Ise z Cilkani[3]. Następnie postanowił razem ze swoim uczniem Lucjanem podjąć działalność misyjną w Tbilisi[4].

Mnisi zamieszkali w pieczarze na wzgórzu położonym poza Tbilisi. W czwartki opuszczali je, by głosić chrześcijaństwo w mieście, w pozostałe dni modlili się za jego mieszkańców. Szybko zyskali znaczny autorytet w miejscowej społeczności, co niepokoiło żyjących w Tbilisi Persów. Według hagiografii postanowili oni oskarżyć mnicha Dawida o cudzołóstwo, by go zdyskredytować; za ich namową miejscowa prostytutka oświadczyła, że jest z duchownym w ciąży. Jednak znajdujący się w jej ciele płód głośno oznajmił, kto jest jego prawdziwym ojcem. Wzburzeni świadkowie tej sceny zlinczowali kobietę, czemu bezskutecznie sprzeciwiał się mnich. Postanowił wówczas opuścić Tbilisi i udać się razem z Lucjanem w pustynne rejony na wschód od miasta. Tam też zamieszkali na stałe[5]. Z czasem zebrała się wokół nich grupa naśladowców; tak powstał monaster nazwany później Dawid Garedża, który z czasem przekształcił się w grupę dwunastu autonomicznych klasztorów tworzących społeczność mnichów zorganizowaną podobnie, jak powstała później wspólnota monastyczna na górze Athos[6].

Po pewnym czasie Dawid postanowił opuścić monaster i udać się na pielgrzymkę do Jerozolimy. Po dotarciu do Palestyny wszedł jednak jedynie na jedno z otaczających miasto wzgórz, nie przekroczył zaś jego bram, uznając, iż jest zbyt wielkim grzesznikiem. Odmówił również spotkania z patriarchą jerozolimskim Eliaszem. Z Ziemi Świętej zabrał kamień, który w Gruzji zasłynął następnie jako cudotwórczy[7]. Wrócił do monasteru i przebywał w nim do końca życia. Zmarł w II poł. VI w. i został pochowany w klasztorze. Prawosławna hagiografia nazywa go „założycielem Gruzińskiej Tebaidy[a]” i zalicza do patronów Gruzji[8].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Tebaida, pustynny region w starożytnym Egipcie, w pierwszych wiekach chrześcijaństwa była miejscem, w którym osiedliła się znaczna liczba mnichów-pustelników. W literaturze prawosławnej do Tebaidy porównuje się tereny, w których funkcjonują większe grupy klasztorów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 34.
  2. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 37.
  3. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 40.
  4. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 53.
  5. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 54–55.
  6. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 56.
  7. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 57.
  8. J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. s. 58.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Charkiewicz: Gruzińscy święci. Warszawa: Warszawska Metropolia Prawosławna, 2005. ISBN 83-920093-7-1.