Dekanat Głubczyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dekanat głubczycki
Siedziba Lisięcice, ul. Kościelna 4
Diecezja opolska
Dziekan ks. Marian Stokłosa
Wicedziekan ks. Kamil Grund
Dane statystyczne
Liczba wiernych 23 962
Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych

17
Liczba parafii 14

Dekanat Głubczyce – jeden z 36 dekanatów w rzymskokatolickiej diecezji opolskiej.

Parafie[edytuj | edytuj kod]

W skład dekanatu wchodzi 14 parafii:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obszar dekanatu należał pierwotnie do diecezji ołomunieckiej. Został wzmiankowany po raz pierwszy w 1490[1], nie znany był jednak jego dokładny zasięg, przy czym w jego pobliżu wzmiankowano wczęściej trzynaście parafii: Nowa Cerekwia (pierwsza wzmianka 1234), Głubczyce (1259), Branice (1289), Kazimierz (1292), Nasiedle (1335), Posucice (1336), Kietrz (1362), Gołuszowice (1383), Baborów (1386), Wojnowice (1408), Pomorzowice (1430), Lubotyń (przed 1450) i Włodzienin (1470)[2]. Przestał funkcjonować w okresie reformacji, kiedy Głubczyce stały się jednym z głównych ośrodków luteranizmu. Jeszcze w połowie w XVI wieku, w kilku parafiach w północnej części dekanatu językiem kazań był język polski[3], później w całości obszar dekanatu był niemieckojęzyczny. W 1730 powstał dekanat w Opawicy, który objął znaczny obszar na południe od Głubczyc, w tym parafie: Opawica, Włodzienin, Bliszczyce, Branice, Lewice, Posucice, Równe, Zybrzyce i Zopowy. W 1742 dekanat ten I wojny śląskiej znalazł się w granicach Prus, a jego parafie zostały przejęte przez reaktywowany w 1792 dekanat głubczycki. Był on wówczas jednym z trzech dekanatów tzw. dystryktu kietrzańskiego. Do 1972 formalnie podlegał archidiecezji ołomunieckiej, po czym wszedł w skład utworzonej w tymże roku diecezji opolskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. G. Wolný, 1863, s. 293
  2. Katarzyna Maler. ZARYS DZIEJÓW KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO NA ZIEMI GŁUBCZYCKIEJ OD ŚREDNIOWIECZA DO 1945 ROKU. „WROCŁAWSKI PRZEGLĄD TEOLOGICZNY”, s. 187, 2015. 
  3. Mapa Zasięg mowy polskie na Śląsku około połowy XVII wieku. Opracował Tadeusz Ładogórski w: Historia Śląska pod redakcją Karola Maleczyńskiego, Wrocław 1966, Tom 1, cz. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]