Demokracja elektroniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Demokracja elektroniczna (e-demokracja) – rządy demokratyczne z wykorzystaniem elektronicznych technologii komunikacyjnych.

W szerszym znaczeniu termin "demokracja elektroniczna" obejmuje również elektroniczny dostęp obywateli do informacji i usług organów administracji państwowej.

Początki[edytuj | edytuj kod]

Wraz z każdą falą "nowych technologii" budzą się nadzieje na udoskonalenie demokracji za sprawą narzędzi pozwalających na przekraczanie przeszkód instytucjonalnych. Koncepcja powstała w latach siedemdziesiątych-osiemdziesiątych i określana była jako "teledemokracja". Nakazywała zwrócenie się w stronę telewizji, teleinformatyki i wideo, by odnowić praktyki polityczne. Koniecznym do jej rozpatrywania był interwencjonizm państwowy, który w postępach technologicznych upatrywał dźwignię pozwalającą na unowocześnianie społeczeństwa.

W latach dziewięćdziesiątych wraz z rozwojem świata cyfrowego pojęcie przekształcone zostało w "demokrację elektroniczną" czy też "cyberdemokrację". Miało ono spełniać marzenia o społeczeństwie bez pośredników, w którym obywatele aktywni i lepiej poinformowani za sprawą dostępu do stron sieci, mogliby swobodnie wypowiadać się na forach, wybierać swoich przedstawicieli i określać swoje priorytety polityczne w ramach bezpośredniej i zgodnej "silnej demokracji", zgodnie z pragnieniami Benjamina Barbera[1].

Działanie demokracji elektronicznej[edytuj | edytuj kod]

Z założenia użycie środków elektronicznych (internet Web 2.0, SMS) w demokracji ma budować społeczeństwo obywatelskie, ponieważ powinno ułatwić intensywny udział obywateli w debacie publicznej i głosowaniu, w sprawach ogólnopaństwowych i lokalnych. Ma również umożliwiać każdemu obywatelowi łatwe wnoszenie inicjatyw, publiczne prezentowanie argumentów i krytykę. Może konsolidować małe społeczności i rozproszone grupy interesów.

Zalety demokracji elektronicznej[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze zalety demokracji elektronicznej to:

  • umacnia społeczeństwo obywatelskie,
  • wzmacnia pozycję pojedynczego obywatela,
  • ułatwia publiczną dyskusję,
  • niskie koszty,
  • konsoliduje małe społeczności i rozproszone grupy interesów,
  • nie wymaga struktury lokali wyborczych,
  • umożliwia częste głosowanie i z każdego miejsca,
  • pozwala na łatwe wysuwanie inicjatyw.

Wady demokracji elektronicznej[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze wady demokracji elektronicznej to:

  • ograniczenia z powodu wykluczenia cyfrowego,
  • trudność identyfikacji osoby,
  • trudność weryfikacji tajności i dobrowolności oddania głosu,
  • ograniczona przejrzystość informatycznego systemu dystrybucji głosów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Éric Maigret, Socjologia komunikacji i mediów, Oficyna Naukowa, Warszawa 2012


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorota Grodzka. E-demokracja. „Infos”. 14 (61), 16 lipca 2009. Warszawa: Biuro Analiz Sejmowych. ISSN 1896-6659. 
  • Joachim Osiński: Administracja publiczna na progu XXI wieku. Wyzwania i oczekiwania. Warszawie: Szkoła Główna Handlowa, 2008. ISBN 978-83-7378-377-5.
  • Marcin Sakowicz: Modernizacja samorządu terytorialnego w procesie integracji Polski z Unią Europejską. Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 2009. ISBN 83-7378-281-5.
  • Éric Maigret, Socjologia komunikacji i mediów, Iwona Piechnik (tłum.), Warszawa: Oficyna Naukowa, 2012, ISBN 978-83-7737-009-4, OCLC 852986543.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • e-voting.im.pwr.wroc.pl Elektroniczna Demokracja, e-voting, Mirosław Kutyłowski, Marek Klonowski, Anna Lauks, Filip Zagórski, 2005
  • parl.sejm.gov.pl Dorota Grodzka E-demokracja Biuro Analiz Sejmowych, 2009
  • e-slask.pl Demokracja Elektroniczna, Jan Kaźmierczak, 2009