Deng Tuo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Deng.
Deng Tuo
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 邓拓
Pismo tradycyjne 鄧拓
Hanyu pinyin Dèng Tuò
Wade-Giles Teng T’o

Deng Tuo (ur. 26 lutego 1912, zm. 18 maja 1966) – chiński dziennikarz i publicysta.

Do KPCh wstąpił w 1935. Pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego (od 1950) oraz redaktora naczelnego Renmin Ribao (od 1953). Odwołany ze stanowiska w 1958[1]. W latach 1954-1957 przewodniczył Federacji Dziennikarzy Chińskich. W 1959 został sekretarzem KPCh w Pekinie. W publikowanych artykułach i esejach krytykował pozbawioną realizmu politykę Mao Zedonga, często posługując się aluzjami historycznymi[2]. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej aresztowany[3], represjonowany między innymi jako element antypartyjny. Popełnił samobójstwo[4]. Zrehabilitowany pośmiertnie w 1979 roku[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 138. ISBN 978-83-7436-100-2.
  2. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 194. ISBN 978-83-7436-100-2.
  3. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 216. ISBN 978-83-7436-100-2.
  4. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 296. ISBN 978-83-7436-100-2.
  5. Timothy Cheek: Propaganda and Culture in Mao's China: Deng Tuo and the Intelligentsia. Oxford: Oxford University Press, 1997, s. 294. ISBN 978-0-19-829066-7.