Dolina Muminków w listopadzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dolina Muminków w listopadzie
Sent i november
Autor Tove Jansson
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Finlandia
Język szwedzki
Data wydania 1970
Pierwsze wydanie polskie
Data wydania polskiego 1980
Wydawca Nasza Księgarnia
Przekład Teresa Chłapowska

Dolina Muminków w listopadzie (szw. Sent i november, fin. Muumilaakson marraskuu) – dziewiąta i ostatnia książka Tove Jansson, należąca do cyklu o Muminkach. Została opublikowana w 1970 r. Polskie tłumaczenie Teresy Chłapowskiej) pochodzi z 1980 r. i do 2011 roku było wznawiane dwunastokrotnie[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Późną jesienią kilka postaci – niezależnie od siebie – odczuwa potrzebę spotkania się z Muminkami. Są nimi: Toft (sierota, marzący o spotkaniu z Muminkami, choć nigdy ich nie spotkał)[2], Filifonka (która po otarciu się o śmierć decyduje się zmienić sposób życia)[3], Paszczak (znużony swoim życiem organizatora)[4], starszy mężczyzna, nazywający sam siebie Wujem Trujem (pragnący odnaleźć szczęśliwą dolinę, o której słyszał w młodości)[5], Mimbla (planująca odwiedzić swoją siostrę, Małą Mi)[6] i Włóczykij (który zdaje sobie sprawę, że jedynie w Dolinie Muminków będzie w stanie skomponować piosenkę)[6].

Wszyscy bohaterowie spotykają się w domu Muminków. Tam przekonują się, że gospodarze są nieobecni (Muminki przebywały wówczas na wyspie z latarnią morską, opisanej w książe Tatuś Muminka i morze). Wszyscy decydują się zaczekać na powrót rodziny. Wkrótce jednak dochodzi do sporów i utarczek między nowymi mieszkańcami domu Muminków[7].

Tematyka[edytuj | edytuj kod]

W 1970 r. zmarła matka Tove Jansson, Signe Hammarsten-Jansson. Sprawiło to, że Dolina Muminków w listopadzie (powstała w roku śmierci matki Jansson) jest napisana w tonie znacznie poważniejszym niż wcześniejsze utwory z serii[8]. Autorka nie pisała już później nowych książek z tego cyklu, wskazując, że nie była już w stanie odnaleźć dawnej, szczęśliwej Doliny Muminków[9].

Każdy z bohaterów książki zmaga się z jakąś stratą lub brakiem. Gdy przybywają do domu Muminków i zdają sobie sprawę, że gospodarze są nieobecni, zmuszeni są sami zmierzyć się ze swoimi problemami[10]. Dotyczy to w szczególności Tofta (alter ego Tove Jansson), w którego wyobrażeniu Mamusia Muminka jest ideałem matki, a Dolina Muminków nabiera cech utopii[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Rogoż. Muminki Tove Jansson na polskim rynku wydawniczym. „Toruńskie Studia Bibliologiczne”. 2, s. 43–67, 2011. 
  2. T. Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, Warszawa 2020, rozdział 2.
  3. T. Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, Warszawa 2020, rozdział 3.
  4. T. Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, Warszawa 2020, rozdział 5.
  5. T. Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, Warszawa 2020, rozdział 7.
  6. a b T. Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, Warszawa 2020, rozdział 9.
  7. T. Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, Warszawa 2020, rozdział 11.
  8. T. Ørjasæter, Møte med Tove Jansson, Oslo 1985, s. 124-126.
  9. Linda Rapp: Jansson, Tove (1914-2001) (ang.). gltbtq Encyclopedia. [dostęp 2021-11-27].
  10. a b B. Westin, Tove Jansson: Ord, bild, liv, Sztokholm 2007, s. 416-433.