Droga gruntowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Droga gruntowa we wsi Kruzy
Droga gruntowa ze Skupowa do Zabłotczyzny. Widoczne znaki drogowe: D-43 i E-18a

Droga gruntowa (droga o nawierzchni gruntowej) – droga o nawierzchni z gruntu rodzimego lub utrwalona w wyniku specjalnych zabiegów i preparacji gruntu rodzimego przy pomocy mieszanin wykonanych z gliny, żwiru, żużla, itp.[1]

W polskim Prawie o ruchu drogowym, drogę gruntową określono jako każdą inną drogę niż droga twarda oraz posiadającą cechy drogi twardej, ale krótszą niż 20 m[2].

Drogi te w Europie i w innych miejscach świata, gdzie istnieje wysoki poziom rozwoju występują przeważnie na terenach leśnych, polnych. W krajach Trzeciego Świata jak np. w krajach afrykańskich drogi te są bardzo powszechne. Droga gruntowa cechuje się niską przydatnością komunikacyjną zwłaszcza jeśli chodzi o samochody osobowe z niskim podwoziem i oponami przystosowanymi do nawierzchni twardej. Długoletnie użytkowanie drogi gruntowej na nachylonym terenie skutkuje powstaniem rozcięcia drogowego.

Przypisy

  1. Transport - wyniki działalności w 2010 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-19, s. 24. ISSN 1506-7998.
  2. (Art. 2. pkt 2) Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908)