Dwór w Klukowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwór w Klukowie
Obiekt zabytkowy nr rej. A/256[1] 14 stycznia 1992
Ilustracja
Ruiny dworu w Klukowie
Państwo  Polska
Miejscowość Klukowo
Inwestor Stanisław Waśniewski
Ukończenie budowy 1923 r.
Zniszczono pożar 22 sierpnia 1990 r.
Właściciel rodzina Waśniewskich
Położenie na mapie gminy Świercze
Mapa lokalizacyjna gminy Świercze
Dwór w Klukowie
Dwór w Klukowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dwór w Klukowie
Dwór w Klukowie
Ziemia52°40′30,216″N 20°44′23,935″E/52,675060 20,739982

Dwór w Klukowie – ruiny dworu z początku XX w. położone w miejscowości Klukowo (gmina Świercze). Znajduje się kilkanaście kilometrów od Pułtuska w województwie mazowieckim. Dwór w Klukowie jest wpisany do rejestru zabytków NID (nr rej. A-256 z 14.01.1992[1]).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ruiny dworu

W 1923 r. Stanisław Waśniewski zbudował dwór. Dworek znajdował się w pięknym parku. Od bramy wiodła kasztanowa aleja. Za sadem ukryte były: obora, stodoła, spichlerze. Majątek dobrze prosperował. Znalazły tu zatrudnienie m.in. członkowie rodziny Lubienieckich, Kalinowskich, Rutkowskich, Pokrzywnickich, Bierdzińskich, Szymańskich. W 1944 r. majątek podzielono między okolicznych chłopów. Każdy otrzymał 6 – 8 ha. W dworku zamieszkały rodziny byłych pracowników majątku. Po wojnie w latach 1945 – 46 mieściła się w nim szkoła. Później mieszkały rodziny dawnych dworskich pracowników i dworek ulegał dewastacji. 22 sierpnia 1990 r. w dworku wybuchł pożar. Na temat jego przyczyn snuto różne domysły. Dach, drewniana więźba i sufit zostały strawione przez płomienie. Ocalały tylko wypalone mury, które straszą dziś i budzą dreszczyk emocji. Opowiadają, że o zmroku w ruinach dworku widać jakieś światełka[2].

Budynek[edytuj | edytuj kod]

Prezentował się on okazale: wykonany z czerwonej cegły, z łamanym dachem podbitym łupanym gontem. Wzniesiony na planie prostokąta, parterowy, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem stanowił wspaniały przykład tzw. „stylu dworkowego”. Ozdobą elewacji frontowej był wgłębiony portyk złożony z dwóch kolumn toskańskich. Ponad nim znajdował się okap i wystawka o barokowym szczycie ujętym w woluty z datą 1923 r. i inicjałami S. W. (Stanisław Waśniewski) nad oknem. Elewacja tylna miała pośrodku półkolisty ryzalit zwieńczony barokowym szczytem. Układ wnętrz był dwutraktowy[3].

Teraźniejszość[edytuj | edytuj kod]

Obecnie z dworu pozostały ruiny po pożarze z 1990 roku. Zachowało się wejście frontowe wraz z kolumnami, główne ściany zewnętrzne i wewnętrzne z podziałem na pomieszczenia, wejście do podpiwniczenia, podpiwniczenie w części zasypane. Z całego kompleksu dworskiego pozostały jeszcze stawy, w których niegdyś hodowano ryby; zachowała się w części brama wjazdowa, z głównej alei prowadzącej od bramy do dworku zachowało się kilka kasztanowców.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]