Dyrektywa (informatyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dyrektywa w informatyce, to pojęcie stosowane w odniesieniu do zdań lub określonych fraz języka komputerowego, umożliwiających zlecenia bądź modyfikację realizacji określonych poleceń wydawanych przez użytkownika. Dyrektywy definiowane są zarówno w językach programowania, w powłokach systemów operacyjnych, jak i innych językach komputerowych. Należy jednak podkreślić, iż w wielu przypadkach użycie pojęcia dyrektywy, jest kwestią nomenklatury zastosowanej przez danego autora w odniesieniu do danego pojęcia języka komputerowego.

Stosowanie dyrektyw[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie dyrektywa literatura przedmiotu stosuje w odniesieniu do takich elementów języków komputerowych, jak:

Dyrektywy w językach komputerowych[edytuj | edytuj kod]

Jak podano wyżej, w literaturze przedmiotu, pojęcie dyrektywy, stosowane jest do różnych elementów języków w zależności od przyjętej konwencji nazewnictwa.

Języki programowania[edytuj | edytuj kod]

W nomenklaturze języków programowania najczęściej do zdań języka stosuje się pojęcie instrukcji[1]. Pojęcie dyrektywy stosowane jednak bywa w odniesieniu do instrukcji języków interpretowanych, szczególnie w starszych językach i literaturze, np. Basic, Comal[2], Jean[3]. W wielu językach programowania bądź ich implementacjach, zastosowano pojęcie dyrektywy w odniesieniu do grupy wybranych fraz i modyfikatorów, mających odrębne cechy wyróżniające. Przykładem są dyrektywy zawarte w składni języków oferowanych w ramach serii Turbo pakietów programistycznych stworzonych przez firmę Borland. W Turbo Pascalu, od wersji 5.5, wprowadzono pojęcie dyrektyw w odniesieniu do słów kluczowych, które nie są – w przeciwieństwie do pozostałych – słowami zastrzeżonymi, i spełniają funkcję modyfikatorów w określonych frazach stosowanych w deklaracjach i definicjach zawartych w kodzie źródłowym, np. absolute, forward, external, inline, itd.[4]. W systemie Turbo Prolog pojęcie to odnosi się do predykatów związanych z testowaniem i uruchamianiem programów, które są użyteczne do debugowania, lecz przy generowaniu ostatecznego kodu wynikowego, winny być usunięte w celu umożliwienia translatorowi wygenerowania optymalnego kodu wynikowego[5].

Powłoki systemów[edytuj | edytuj kod]

Również polecenia systemów operacyjnych, najczęściej w odniesieniu do ich sposobu literalnego zapisu, przez niektórych autorów publikacji, są określane mianem dyrektyw. Przykłady:

Opcje kompilacji[edytuj | edytuj kod]

Opcje kompilacji mogą mieć różną postać. W odróżnieniu od ww. języków programowania i powłok systemowych, literatura przedmiotu bardziej jednolicie stosuje pojęcie dyrektywy, w odniesieniu do poleceń języków definiujących opcje kompilacji, takich jak:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. John E. Nicholls, Struktura języków programowania, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1980, Seria: Informatyka, ISBN 83-204-0246-8
  2. Mike Duck, Języki mikrokomputerów. Przewodnik dla początkujących. Basic, Pascal, Logo, Prolog, Comal, Forth, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1988, tłumaczenie: Marcin Turski, ISBN 83-204-0966-7
  3. Jerzy Bettek, Bronisław Rudak, Barbara Rudakowa, Język konwersacyjny JEAN, Wydawnictwo Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 1975 r., Skrypt wydany w serii Biblioteka WASC
  4. 4,0 4,1 4,2 Andrzej Marciniak, Borland Pascal 7.0, Wyd. Nakom, Poznań 1994 r., seria: Biblioteka Użytkownika Mikrokomputerów ISBN 83-85060-53-7, ISSN 0867-6011
  5. Janusz Szajna, Marian Adamski, Tomasz Kozłowski, Turbo Prolog. Programowanie w języku logiki., Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1991, Seria: Mikrokomputery. ISBN 83-204-1395-8
  6. Roman Świniarski, System operacyjny CP/M, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1988, seria: Mikrokomputery, ISBN 83-204-1022-3
  7. 7,0 7,1 Jan Bielecki, System operacyjny ISIS-II, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1987, wydanie drugie uzupełnione, seria: Mikrokomputery, ISBN 83-204-0893-8
  8. Jan Bielecki, System VSAM. Zasady stosowania w języku PL/I, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1987, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, ISBN 83-204-0835-0
  9. Jan Bielecki, Turbo C z grafiką na IBM PC, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1990, Seria: Mikrokomputery, ISBN 83-204-1101-7
  10. Wojciech Rogowski, Arkadiusz Serodziński, Clipper 5.0, Wydawnictwo PLJ, Warszawa 1991, ISBN 83-85190-20-1
  11. Michał Iglewski, Jan Madey, Stanisław Matwin, Pascal. Język wzorcowy – Pascal 360., Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1984, wydanie trzecie – zmienione, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, ISBN 83-204-0597-1
  12. Leo J. Scanlon, Assembler 8086/8088/80286, Intersoftland, Warszawa 1992, tłumaczenie: Lucyna Stanikowska, ISBN 83-85515-03-8