Działo przeciwlotnicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Działo przeciwlotnicze, armata przeciwlotniczadziało służące do zwalczania samolotów, śmigłowców i innych statków powietrznych przeciwnika. Stosowane były kalibry od 20 do 130 mm, przy czym do kalibrów mniejszych, od 20 do 37 mm (sporadycznie 40 mm) stosuje się określenie działko przeciwlotnicze.

W razie potrzeby działo przeciwlotnicze wykorzystywane jest jak zwykła artyleria do strzelania „na wprost” przeciw pojazdom naziemnym. Dzięki dużej prędkości pocisku działa przeciwlotnicze o większych kalibrach stosowane są skutecznie jako broń przeciwpancerna. Najbardziej znanym przykładem jest niemieckie działo przeciwlotnicze kalibru 88 mm z II wojny światowej. Podczas tego samego konfliktu jako dział przeciwlotniczych używano również dział artylerii głównej okrętów. Największymi działami użytymi jako działa przeciwlotnicze były działa japońskich pancerników typu „Yamato” (kaliber 460 mm).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]