Edgar Henckel-Gaschin von Donnersmarck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edgar Hugo Łazarz Maria Henckel von Donnersmarck
Ilustracja
Rodzina

Henckel-Gaschin von Donnersmarck

Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1859
Siemianowice

Data i miejsce śmierci

14 maja 1939
Krowiarki

Ojciec

Hugo II Henckel von Donnersmarck

Matka

Wanda von Gaschin

Żona

Karolina zu Windisch-Grätz

Dzieci

Karol Maria
Ludwik Maria
Jan Maria
Franciszka Ksawera
Maria Waleria
Małgorzata

Odznaczenia
Kawaler/Dama Honoru i Dewocji

Edgar Henckel-Gaschin von Donnersmarck, właściwie Edgar Hugo Łazarz Maria Henckel-Gaschin von Donnersmarck (ur. 17 lipca 1859 w Siemianowicach, zm. 14 maja 1939 w Krowiarkach) – hrabia, śląski magnat, od 25 listopada 1911 hrabia von Henckel-Gaschin, od 19 grudnia 1916 roku 14. wolny pan stanowy Bytomia, dziedziczny członek pruskiej Izby Panów, Kawaler Honoru Zakonu Maltańskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 lipca 1859 roku w Siemianowicach jako syn Hugona II i Wandy von Gaschin[1][2][3]. Edgar do 1870 przebywał w rodzinnym pałacu w Siemianowicach. Uczył się w Dreźnie, Żaganiu, gimnazjum w Paczkowie, a studiował na uniwersytecie w Bonn. Następnie przybywał we Włoszech po czym wstąpił do armii, gdzie służył w 6 Pułku Huzarów, który stacjonował w Prudniku. Dalszą służbę w wojsku uniemożliwił mu upadek z konia, a podczas swojej służby został odznaczony medalem za zasługi w ratowaniu ludzi[4].

23 października 1894 we Lwowie poślubił księżniczkę Karolinę zu Windisch-Grätz[1][2][3][4]. 2 kwietnia 1908 odziedziczył po ojcu Brynek i Siemianowice, a także został współpanem fideikomisu bytomskiego oraz dóbr Wolfsberg, a także użytkownikiem fideikomisu Krowiarki[2][4]. 30 sierpnia 1908 po śmierci matki stał się panem fideikomisu Krowiarki[4]. Natomiast od 25 października 1911 każdy pan fideikomisu Krowiarki używał tytułu hrabia Henckel-Gaschin von Donnersmarck z nadania w Donaueschingen przez króla pruskiego i cesarza Wilhelma II[2][3][4]. Edgar od tej chwili nosił tytuł 1. hrabia Henckel-Gaschin von Donnersmarck[4][5]. Potomstwo Edgara używało tytułu hrabia Henckel von Donnersmarck z wyjątkiem syna Hansa[2][3].

Podczas I wojny światowej działał w Maltańskim Czerwonym Krzyżu, gdzie organizował transport rannych za co dostał order „Patriae ac Humanitati” I klasy[5]. 19 grudnia 1916 po śmierci Guidona von Donnersmarck został 14. wolnym panem stanowym Bytomia[2][3][5]. W latach 1921–1936 został prezesem spółki rodzinnej „The Henckel von Donnersmarck-Beuthen Estates Limited”[5]. Zmarł 14 maja 1939 roku w Krowiarkach, gdzie został pochowany wraz z żoną na przykościelnym cmentarzu[1][2][3].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Z małżeństwa Edgara i Karoliny pochodziło sześcioro dzieci. Jego dziećmi byli[1][3][6]:

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Pradziadkowie

hrabia
Karol Henckel von Donnersmarck
(1784-1813)
∞1810
hrabina
Eugenia Wengersky von Ungarschütz
(1790-1858)

??


??

hrabia

Leopold Armand von Gaschin
(1790-1848)

hrabina
Ernestyna Strachwitz von Gross-Zauche
(1790-1836)

margrabia

Jan Stanisław Sumiński
(1786-1839)

Julia Józefa z Dąmbskich
(1792-1863)

Dziadkowie hrabia

Hugo I Henckel von Donnersmarck
(1811-1890)
∞1830
hrabina
Laura von Hardenberg
(1792-1847)

hrabia
Amand von Gaschin
(1815-1866)
∞1837
Franciszka Nimfa von Gaschin-Rosenberg
(1817-1879)

Rodzice

hrabia
Hugo II Henckel von Donnersmarck
(1832-1908)
∞1856
hrabianka
Wanda von Gaschin
(1837–1908)

Edgar (1859-1939), hrabia Henckel-Gaschin von Donnersmarck

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Henckel von Donnersmarck (niem.). [dostęp 2008-11-07].
  2. a b c d e f g Arkadiusz Kuzio-Podrucki: Henckel von Donnersmarck – Kariera i fortuna rodu. Bytom: PPHU „Rococo”, 2003, s. 174. ISBN 83-86293-41-1.
  3. a b c d e f g Genealogia rodziny Henckel von Donnersmarck (ang.). [dostęp 2010-12-07].
  4. a b c d e f Arkadiusz Kuzio-Podrucki: Henckel von Donnersmarck – Kariera i fortuna rodu. Bytom: PPHU „Rococo”, 2003, s. 79. ISBN 83-86293-41-1.
  5. a b c d Arkadiusz Kuzio-Podrucki: Henckel von Donnersmarck – Kariera i fortuna rodu. Bytom: PPHU „Rococo”, 2003, s. 80. ISBN 83-86293-41-1.
  6. Arkadiusz Kuzio-Podrucki: Henckel von Donnersmarck – Kariera i fortuna rodu. Bytom: PPHU „Rococo”, 2003, s. 175. ISBN 83-86293-41-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]