Pałac w Siemianowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Mieroszewskich
Obiekt zabytkowy nr rej. R.9/46 z 4.12.1946
A-1289/82 z z 19.04.1982[1]
Pałac w 2007 r.
Pałac w 2007 r.
Państwo  Polska
Miejscowość Siemianowice Śląskie
Adres ul. Chopina 11-17
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny barok, klasycyzm
Rozpoczęcie budowy XVII wiek
Ważniejsze przebudowy 1778, XIX w.
Zniszczono dewastacja lata 80, 90 XX w.
Pierwszy właściciel Mieroszewscy
Kolejni właściciele Hunter von Grandon, Donnersmarckowie
Obecny właściciel Grupa Saternus
Położenie na mapie Siemianowic Śląskich
Mapa lokalizacyjna Siemianowic Śląskich
Pałac Mieroszewskich
Pałac Mieroszewskich
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Pałac Mieroszewskich
Pałac Mieroszewskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Mieroszewskich
Pałac Mieroszewskich
Ziemia50°18′28,5″N 19°01′37,5″E/50,307917 19,027083

Pałac w Siemianowicach Śląskich, Pałac Donnersmarcków w Siemianowicach Śląskich (nazywany również Pałacem Mieroszewskich w Siemianowicach Śląskich ) – klasycystyczny pałac znajdujący się w Siemianowicach Śląskich przy ulicy Chopina.

Historia[edytuj]

Budowę pałacu zapoczątkował w XVII wieku ród Mieroszewskich herbu Ślepowron, którzy byli właścicielami miejscowych dóbr od co najmniej XVI wieku. Z czasów Mieroszewskich pochodzi najstarsza barokowa część pałacu nakryta łamanym "dachem polskim". Dobra w skład których wchodził pałac zostały sprzedane w 1692 roku przez Stanisława Mieroszewskiego i stały się własnością Bogusława Hunter von Grandon, który następnie w 1718 roku sprzedał pałac Julianie Maksymilianie Coob von Neyding, po śmierci której odziedziczył go jej syn Karol Henckel von Donnersmarck. Jednak jako stałą rezydencję rodu wybrał go dopiero jego syn Łazarz Henckel von Donnersmarck. Niedługo później, w latach 1778-1789 pałac został rozbudowany[2] poprzez dobudowanie do skrzydła północnego Mieroszewskich nowego skrzydła od zachodu. W czasie wojen napoleońskich (IV koalicja antyfrancuska) w 1807 r. pałac został splądrowany. Niedługo później około 1830 roku nastąpiła kolejna przebudowa, podczas której przebudowano kaplicę i elewacje[3] oraz połączono północne barokowe skrzydło Mieroszewskich z nowym skrzydłem w stylu klasycystycznym od wschodu, w które wtopiono wcześniejszą wieżę bramną. W skład kompleksu pałacowego wchodziły także dwie oficyny, brama i dwa budynki gospodarcze. Założenie otaczał park. Około 1850 roku do korpusu głównego dostawiono oficynę południową (rozebraną w 1934 roku[4]), a w 2 poł. XIX w. zmieniono m.in. klatkę schodową[5]. Pod koniec XIX wieku Donnersmarckowie sprzedali zespół pałacowy.

W XX wieku pałac często zmieniał właścicieli. W latach 1921-1926 zespół pałacowy zmodernizowano. Jego ostatnim prominentnym lokatorem w latach 1926-1932 był Józef Kiedroń - b. minister w rządzie Władysława Grabskiego, gdy pełnił funkcję dyrektora Górnośląskich Zjednoczonych Hut Królewska i Laura.

Władze niemieckie w czasie okupacji w latach 1939-1945 nakazały przebudować reprezentacyjne sale na małe pokoje biurowe i wybić nowe otwory okienne, przez co w znacznym stopniu zniszczono zabytkowy wystrój.

W 1990 roku został przejęty przez władze miejskie od kopalni "Siemianowice". W 2005 roku z bonifikatą kupiła go firma Silesia sp. z o.o. i opracowała plan adaptacji na hotel autorstwa inż. arch. Kazimierza Stamirowskiego z Siemianowic. W 2009 roku pałac zaczęto częściowo remontować. W 2011 roku pałac kupił firma Prestige Residences z Katowic. W 2013 roku pałac został sprzedany Grupie Saternus. Obecnie kubatura głównego korpusu wynosi ponad 23 tys m³.

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie. 31 marca 2017; 2 miesiące temu.
  2. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366
  3. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366
  4. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366
  5. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366

Bibliografia[edytuj]

  • Antoni Halor, Wokół dawnej kaplicy siemianowickiego pałacu, Siemianowice 1998
  • Antoni Halor, Przewodnik Siemianowicki. Wędrówki po mieście i okolicy, Siemianowice 2000